De Theems, daar kunnen jouwcroissants niet tegenop

Titia Ketelaar (Londen): Nu is het officieel: Londen is de meest geweldige stad ter wereld. Om burgemeester Boris Johnson te citeren: „Geen wonder dat men in recordaantallen vanuit de hele wereld naar Londen trekt.”

Peter Vermaas (Parijs): Hoe kom je daar nu bij? Kan ik me haast niet voorstellen. Of wacht, dat stond in Le Figaro laatst. ‘Tourisme : Londres détrône Paris’. Maar ja, Le Figaro is een conservatieve campagnekrant en Parijs is in linkse handen. Dan weet je het wel, twee maanden voor de verkiezingen.

Titia: De cijfers komen van London & Partners, de VVV hier.

Peter: Ik pak ze er even bij. Le Figaro schrijft 16 januari, op de voorpagina, dat Parijs in 2013 15,9 miljoen toeristen en Londen 16 miljoen buitenlandse bezoekers kreeg. Maar diezelfde dag nog had ik een boos persbericht in mijn mail van mijn linkse burgemeester die meent dat deze getallen nog helemaal niet beschikbaar zijn. Prognoses dus. Typisch ‘le French bashing’ van de Britten, zoals men dat hier in goed Frans noemt.

Titia: Dat is onze favoriete sport. Er mag in 1904 dan een Entente Cordiale zijn gesloten, maar als het erop aankomt, blijven jullie ‘the frogs’. Twintig jaar Eurostar heeft nauwelijks verandering gebracht in hoe er naar jullie wordt gekeken.

Peter: Dat ‘French bashing’, kritiek op al wat Frans en dus anders is, komt niet alleen van jullie ‘rosbifs’, maar ook van de zelfkritische Franse pers. Die heeft er in het politieke spel belang bij om Parijs als ‘niet dynamisch’ af te schilderen. Want zeg nu zelf, wat heeft Londen eigenlijk in te brengen? Hier ligt de schoonheid voor toeristen op straat.

Titia: Zeg, zeg. Ik sprak net met mijn Franse collega Amandine Alexandre, freelancer voor Ouest France en Le Journal du Dimanche. Zij zei: „Wat is er mooier dan Westminster Palace op een zonnige winterochtend?” Ik ben het roerend met haar eens: luister naar de klokken van St Paul’s, zie de zon in de Shard, hoor het mind the gap in de Underground, voel de mist over de Theems, geniet van de rust in de parken.

Peter: Zo kan ik het ook: ik had hier laatst BBC-radiojournalist Paul Henley over de vloer. Hij leek wel verliefd op deze stad. „Rare lui, die Fransen. Maar ze hebben wel smaak”, verzuchtte hij toen we het zoveelste stadspaleis binnenliepen.

Maar je hebt gelijk: in diezelfde Figaro lees ik om de zoveel weken dat tienduizenden Fransen in Londen zijn gaan werken. Ondernemerszin wordt er aangemoedigd, er schijnen nu zelfs een paar aardige restaurants te zijn. Maar veel komen terug: de Franse quality of life is domweg beter. Niet dat hectische, maar joie de vivre – om er een ander Brits cliché tegenaan te gooien.

Titia: Tienduizenden? Maak daar gerust een kwart miljoen van. Londen is inmiddels de zesde stad van Frankrijk. Om Boris nog maar eens te citeren: „De straten worden schoongemaakt door Fransen, ons water is in Franse handen, de elektriciteit en zelfs de beroemde dubbeldeksbus.”

Peter: Londen is zo bezien een „buitenwijk van Parijs”, zei de locoburgemeester Annie Hidalgo daarom afgelopen week.

Titia: Inderdaad. Mijn Indiase krantenman bakt sinds kort zelfs ‘s ochtends croissants. Wel op z’n Engels hè, in de magnetron opgebakken.

Peter: Precies, daar gaat het dus mis. Croissants komen niet uit een magnetron. Parijs is écht. En Londen? De restaurants, de boulangeries, cafeetjes op de hoek: daar komen toeristen op af. En Parijs is zoveel kleiner dan Londen. Ik meen dat die cijfers van jullie zelfs alleen over ‘groot Londen’ gaan, terwijl wij alleen de bezoekers ‘intra muros’ (binnen de Périphérique) telden. Dus laten we over Versailles of Disneyland maar niet beginnen. (Ja, sorry, Disneyland Paris was in 2013 met 14,9 miljoen bezoekers de best bezochte attractie van Europa.)

Maar genoeg hierover. Zijn de Frans-Engelse verhoudingen nu echt zo slecht?

Titia: We vliegen elkaar al eeuwen in de haren: de Honderdjarige Oorlog, de Franse steun aan de Amerikaanse onafhankelijkheidsrebellen, Churchill en De Gaulle, de ruzie tussen Blair en Chirac over Irak. Sarkozy en Cameron lagen elkaar ook niet echt.

Peter: In Frankrijk is Europa begonnen, bij het Verenigd Koninkrijk lijkt het nu op te houden. Maar het is natuurlijk ook de onwil van Engeland om Frankrijk te willen begrijpen. Zei Cameron niet dat hij de rode loper uitrolde voor Franse ondernemers toen Hollande verkozen werd? Dat andere landen niet willen zien dat je ook op een andere manier tegen economische vraagstukken kunt aankijken, zit de Fransen nogal dwars. Vergeet niet: dit is zonder liberale blauwdrukken nog altijd de vijfde economie in de wereld.

Titia: Als vrijhandelsnatie snappen wij dat niet. En helemaal niet dat de Fransen ons niet begrijpen. Zoals oud-minister Jack Straw ooit zei: „Het is makkelijk om met ze te praten. Het is moeilijker om te zorgen dat ze het met ons eens worden.” De Britten vrezen: als je de Fransen hun gang laat gaan, dan wordt héél Europa Frans.

Peter: Ja, Nederland wilde de Britten ooit bij de EU om Frankrijk in toom te houden. Maar we dwalen af. Wat ik zeggen wilde: dat Parijs verleden tijd zou zijn, is bij gebrek aan harde data toch vooral gebaseerd op vooroordelen? En wat die dynamiek betreft: in het slechtste geval is Parijs één groot openluchtmuseum. Maar is dat niet precies waar toeristen op afkomen?

Titia: De promofilmpjes die beide steden maakten om de Olympische Spelen binnen te halen, vertellen volgens mij het verhaal. Dat over Frankrijk was als een ansichtkaart en liet zien hoe mooi Parijs is (ja, ik geef toe.) Dat over Londen toonde de diversiteit, de dynamiek, de hectiek, de humor. Het was helemaal in de geest van Samuel Johnson die in 1777 schreef: ‘When a man is tired of London, he is tired of life’.

Peter:Respirer Paris, cela conserve l’âme.’ Victor Hugo dus. Enfin, Titia, moeten we hier niet gewoon een artikel over schrijven?