Waterpretpark wordt stadskas

Siemen Cox fietste langs het verlaten waterpretpark aan de Rotterdamse Maasboulevard en zag de perfecte stadskas. Foto Marten van Dijl

De geur van warm stro vult de massageruimte van het voormalige waterpark Tropicana in Rotterdam. Voorzichtig tillen Rudy van der Aar (23) en Joris Hansen (23) een gazen mand met koolzaadstro uit een vat met water. „Het is niet erg als er wat op de grond valt”, zegt workshopleider Siemen Cox. „De tegelvloer is makkelijk schoon te houden en er zijn overal afvoerputjes.”

In de catacomben van het oude Tropicana, waar vroeger moeders hun wenkbrauwen lieten epileren terwijl hun kroost zich een verdieping hoger in het ‘subtropische zwemparadijs’ vermaakte, worden tegenwoordig oesterzwammen gekweekt en workshops gehouden. De deelnemers leren er hoe ze van koffiedrab en stro een voedingsbodem kunnen maken voor de eetbare paddenstoel en krijgen na afloop een zak met zogeheten substraat (voedingsbodem) mee naar huis. Als het goed gaat, kunnen ze ongeveer zeven weken later zo’n drie kilogram vlezige paddenstoel oogsten.

De donkere kelders van het voormalige Center Parcs-zwembad aan de Maasboulevard bieden het optimale klimaat voor de eetbare paddenstoel, zegt Siemen Cox (39), initiatiefnemer van Rotterzwam. Samen met zakenpartner Mark Slegers (39) haalt hij dagelijks met een bakfiets de koffiedrab van lokale horecazaken op. Daarop telen ze de oesterzwammen die ze – eenmaal volgroeid – weer verkopen aan Rotterdamse horecabedrijven. „We maken op het afval van de stad voedsel voor diezelfde stad”, zegt Cox trots. „En ook nog eens in een gebouw dat anders leeg zou staan.”

Sinds het waterpretpark drie jaar geleden de deuren sloot, is er geen onderhoud meer gedaan aan het pand. De glazen koepel lekt en ook de stroomvoorziening is niet meer even betrouwbaar. Daar hebben de deelnemers weinig last van. „Het gebouw maakt het extra leuk”, vindt cursist Hansen. Na een introductie maken de deelnemers eerst het koffiedik steriel in een snelkookpan. Dan wordt het stro gepasteuriseerd in een vat met heet water. Dit moet voorkomen dat het substraat geïnfecteerd raakt met een andere schimmel, die de oesterzwam zou kunnen verdringen.

Ondertussen is er tijd voor een rondleiding door het verlaten waterpretpark. Tussen de enorme glijbanen waar zich vroeger nog lianen om palmbomen wonden, groeien nu verschillende soorten tuinkruiden en eetbaar onkruid. „We werken zoveel mogelijk samen met andere ondernemers”, zegt Cox. „Zo maken we er gezamenlijk een mooie, vruchtbare stadskas van.”

De Rotterdammer kwam op het idee toen hij langs de Maasboulevard reed en naar de verlaten, glazen koepel keek. De perfecte stadskas, dacht hij. De kwekerij produceert wekelijks tussen de 2,5 en 5 kilo grijze oesterzwammen. „Veel te weinig”, zegt Cox. „We kunnen de vraag bij lange na niet aan.” Hij wil uiteindelijk zo’n 100 à 200 kilo oesterzwammen per maand verkopen.

Cox en Slegers zien de workshops niet alleen als inkomstenbron, maar hopen ook dat het model wordt opgepikt door anderen. Cox: „We gaan onze paddenstoelen niet in Groningen verkopen, daar hebben ze immers hun eigen koffiedrab.” Het liefst zou hij zien dat de methode zich als een olievlek over Nederland verspreidt. „Zo halen we meer uit ons afval en komen er overal kleine bedrijfjes die werkgelegenheid bieden.”