Column

Dagelijkse Kost wint van alle Masterchefs

Vlaamse tv-kok Jeroen Meus schilt een spruitje.

Stel, je hebt wel zin in televisie maar niet in die goede film, aangeprezen documentaire of verantwoorde serie. Zo’n avond. Wat dan? Ik heb het gisteren uitgeprobeerd. Met dien verstande: geen porno, geen Britt & Ymke: aan de bak in Blanes (ik ben al eens in Blanes geweest) en geen Sex and the City: The Movie (heb ik gezien, moet ik bekennen, en nooit meer).

Op zo’n moment is er koken op tv. De vele Masterchef-varianten. De BBC begon met de kookwedstrijd in 1990, en boekte er een wild succes mee. Nu kan je een belangrijk deel van je dag met dergelijke programma’s doorbrengen. Neem

Net 5: ik startte met My Kitchen Rules, gevolgd door Masterchef USA en Top Chef. Voor Born2Cook en Everyday Gourmet had ik geen tijd.

Niet tot mijn spijt. De vroege, originele Masterchefs waren een tijdlang een plezier om te volgen. Maar de buitenlandse klonen zijn, zoals zo vaak het geval is, een stuk minder leuk dan de BBC-moeder. En na al die jaren gaat het concept vervelen. Het is een kwestie van overvoeren. Maar misschien ook omdat de strijdende chefs steeds buitenissiger opdrachten moeten uitvoeren. In Masterchef USA werden de deelnemers gisteren verrast met de opdracht in drie uur voor vierhonderd Amerikaanse mariniers en familieleden een maaltijd te bereiden. Natuurlijk kookten ze te weinig aardappelen.

Eigenlijk vind ik Dagelijkse Kost op het Vlaamse Eén aardiger tijdverdrijf. Je hebt er ook wat aan, waar de calvinist in mij op is gesteld, want in tegenstelling tot de Masterchefs wil kok Jeroen Meus niets meer dan de huis-, tuin- en keukenkok inspireren. Hij spreekt de kijker toe, niet een jury. Al waren de spruitjes in kaassaus, stapke voor stapke, van gisteren wel weer het andere uiterste. Jeroen! We kunnen wel wat meer aan!

Ik had me na de koks natuurlijk in een van de talloze politieseries kunnen storten, maar ik koos voor de make-over, van mensen, huizen of tuinen, een genre dat net als de kookwedstrijden om zich heen heeft gegrepen. Ook hier constateerde ik hoeveel beter de Britten dit soort programma’s maken dan hun navolgers. Neem The Great Interior Design Challenge op BBC 2, waarin drie binnenhuisarchitecten interieurs aanpakten om een plaats in een volgende ronde. TV Makelaar: Mission Impossible op RTL 4 is in feite een variant hierop, want het onverkoopbare huis van Dennis en Lizzy kreeg een make-over om het verkoopbaar te maken. Het verschil met de Britten is het respect waarmee die met bewoners omgaan. Dennis en Lizzie hadden hun huis met veel liefde maar voor de doorsnee-Nederlander niet aantrekkelijk ingericht en geschilderd (rood en zwart in plaats van het tegenwoordig voorgeschreven wit). RTL’s team makelaars en andere deskundigen stampte hen genadeloos de grond in.

Als toetje had BBC 1 The Naked Rambler op het programma. Stephen Gough wandelt met alleen schoenen aan door Groot-Brittannië, want dat beschouwt hij als zijn vrijheid. Maar de autoriteiten zien dat anders, en pakken hem keer op keer op. Sinds 2005 heeft hij meer dan zes jaar gevangen gezeten wegens schennis van de openbare eerbaarheid, waarop in Nederland een geldboete staat. Naakt in de sneeuw, ik zat erbij te rillen. Al met al een interessante avond.