Bellen op begrafenis

gaan // Cabaret Eva Crutzen Bankzitten Tour t/m 22/2 3

Het eerste typetje dat Eva Crutzen speelt in haar debuutvoorstelling is van een vrouw die een onwaarschijnlijke hoeveelheid geslaagde levens lijkt te leiden. Ze vertelt het rennend, alsof er een vriendin naast haar fietst – Crutzen jogt op de plaats. In de overdrijving is het een goed beeld van de doorgeslagen drang om succesvol te zijn en louter hoogtepunten te willen beleven.

Ze bevindt zich nu in de sweet zone, verkondigt de 26-jarige: de leeftijdsfase van 25 tot 35 jaar, waarin het leven op zijn best schijnt te zijn – no pressure. De sociale druk om te moeten presteren is de draad die de bonte reeks gedaantewisselingen van Crutzen met elkaar verbindt: vrouwen die héél graag willen en daarin of mislukken, of in bizar gedrag vervallen. Zoals een Vlaamse verkoopster die een stofzuiger aanprijst alsof het een seksspeeltje is, likkend aan haar lippen, een vrouw die blijft sms’en en bellen op een begrafenis en Maya de paranormaal consulente op de radio, die niet wordt gebeld en uit arren moede zelf maar iemand belt.

Crutzen, winnares van de publieksprijs op het Amsterdam Kleinkunst Festival van 2012, zet ze allemaal puntig en strak neer. Als ze de lach van het publiek eenmaal te pakken heeft, speelt ze een strenge leidster van een workshop, die graag wil dat het stil is in de zaal. Haar soepele dressuur van de stemming laat zien hoe zelfbewust deze jonge en gewiekste comédienne al op het podium staat.

De keuze van het materiaal kan nog wel origineler en spannender, en niet elk liedje is even bijzonder. Maar Bankzitten is een intrigerende uitstalkast van haar mogelijkheden. Met haar ijzersterke slotlied, over de korte momenten dat we echt onszelf zijn, stuurt Crutzen je naar huis met het idee kennis te hebben gemaakt met een talent waar Nederland nog van gaat horen.