Audiodagboek van een blinde man: zo is het om je zicht te verliezen

Stukje bij beetje verloor theoloog en schrijver John Hull zijn zicht. In 1983 werd hij definitief blind. In de jaren die volgden hield hij een audiodagboek bij: over hoe het is als herinneringen vervagen, en de vrees dat er niets meer overblijft. The New York Times maakte er een mooi videodocument van.

Screenshot uit de video.

Stukje bij beetje verloor theoloog en schrijver John Hull (wiki) zijn zicht. In 1983 werd hij definitief blind. In de jaren die volgden hield hij een audiodagboek bij: over hoe het is als herinneringen vervagen, en de vrees dat er niets meer overblijft. The New York Times maakte er een mooi videodocument van.

Hull heeft zijn dochter nooit gezien, zijn zoon zag hij slechts de eerste zes maanden. De herinnering aan het uiterlijk van zijn vrouw lost langzaam op. Hij spreekt over hoop, wanhoop en acceptatie. “God helpt me, op veel verschillende manieren. Hij maakt me sterk, geeft me moed. Maar hij helpt me niet om mijn ogen terug te krijgen.”

‘Gek om terug te horen’

Het audiodagboek is inmiddels dertig jaar oud. Hull zag het filmpje van de NYT en reageerde erop - ook weer door middel van een audioboodschap.

“Het is gek na meer dan dertig jaar deze herinneringen te herbeleven. Het is als het openen van een oude wond. Misschien hoort dat bij een handicap. Op een bepaalde manier raak je er natuurlijk aan gewend. Je geneest. Je vergeet. Maar dan komt er zoiets als dit voorbij en is het alsof er ergens nog een etterende zweer zit die nooit is genezen.

“Mijn kinderen zijn nu volwassen. Ze leven op verschillende plekken in het land. Ik vraag me niet echt af hoe ze eruit zien, het komt nooit bij me op. En toch doen deze herinneringen me terugverlangen naar de wereld van zicht. Zou ik ze beter hebben gekend als ik ze al die jaren had gezien? Ik kan de verleiding niet weerstaan mezelf dat nu af te vragen.”

Luister (of lees) de rest van de reactie van Hull.