Vredesproces? Welk proces?

Zoals vorige week beloofd: het Israëlisch- Palestijnse proces. Want is het een vredesproces? Ik kan me namelijk niet aan de indruk onttrekken dat de Israëlische premier Netanyahu alleen maar bezig is de Palestijnen zo op de kast te krijgen dat zij de missie van de Amerikaanse bemiddelaar John Kerry opblazen. Om dan te kunnen zeggen:

Zoals vorige week beloofd: het Israëlisch- Palestijnse proces. Want is het een vredesproces? Ik kan me namelijk niet aan de indruk onttrekken dat de Israëlische premier Netanyahu alleen maar bezig is de Palestijnen zo op de kast te krijgen dat zij de missie van de Amerikaanse bemiddelaar John Kerry opblazen. Om dan te kunnen zeggen: zie je wel, we hebben geen vredespartner, en gewoon de huidige situatie voortzetten. Waar Netanyahu zoals bekend minder problemen mee heeft dan met een Palestijnse staat.

De Palestijnen zijn militair noch diplomatiek tegen Israël opgewassen

Voor u zegt, zó, zijn de Palestijnen dan zulke engelen? Nee, natuurlijk niet. Ze zijn verdeeld. Het bestuur van president Abbas is zwak, corrupt en repressief. In zijn gevangenissen wordt gemarteld. De fundamentalisten van Hamas eisen heel Palestina op, en ook in het kamp van Abbas zitten radicalen die elk vergelijk met Israël afwijzen (maar in Israël zijn er eveneens volop die geen akkoord met de Palestijnen willen, tot in de regering). Maar, voor alle duidelijkheid, ze zijn militair noch diplomatiek tegen Israël opgewassen.

Waarom denk ik nu dat Netanyahu probeert de onderhandelingen op te blazen? Wegens de explosieven die hij her en der neerlegt. Zo is daar de eis dat de Palestijnen niet de Staat Israël erkennen, wat ze doen, maar de Joodse Staat Israël, wat ze weigeren. Of de herhaalde mededelingen dat Israëlische troepen zeker de eerste tien jaar moeten blijven in de Jordaanvallei en dat er geen sprake van is dat de Palestijnen Oost-Jeruzalem of enig deel daarvan als hoofdstad krijgen.

En natuurlijk de nieuwbouwplannen in nederzettingen in de bezette Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem die met regelmaat worden aangekondigd, meestal direct na een bezoek van Kerry. Tien dagen geleden weer 1.800 huizen. We hebben nooit beloofd de bouw te bevriezen, zegt Netanyahu dan. Zeker, maar moet je bouwen?

De nieuwste zet in dit kader is het bericht van vorige week dat Netanyahu in een vredesakkoord niet alleen de nederzettingenblokken Etzion, Maale Adumim en Ariel wil houden – wat een oude voorwaarde is – maar ook Beit El, ten noorden van Jeruzalem en dichtbij Ramallah, waar Abbas nu zetelt. Evenals nota bene de nederzetting in het hart van Hebron, waar een paar honderd ultraradicale kolonisten beschermd door een paar duizend militairen verschanst zitten te midden van een paar honderdduizend Palestijnen. Omdat ze „belangrijk zijn voor het joodse volk”, had de premier gezegd tijdens een bijeenkomst met zijn parlementsfractie.

Een Israëlisch tv-journaal meldde vrijdag dat de Palestijnen zich inderdaad opmaken eruit te stappen. Dan is Netanyahu waar hij wezen wil: geen vredespartner. Terwijl Israël, zoals hij vorige week nog eens onderstreepte, „zich altijd reusachtige inspanningen getroost om vrede te bewaren”, maar „altijd wordt bekritiseerd”.

Vredesproces? Er is niet eens een proces.