Remi’s wanhoop in cirkelende dans

Alleen op de wereld in groepsscènes bij het nieuwe gezelschap Maas theater/dans FOTO MAAS

In 2009 maakte Moniek Merkx met studenten van de HKU een beeldende voorstelling naar Hector Malots klassieker Alleen op de wereld. Wandelend langs drie verschillende locaties reisde het publiek letterlijk met Remi mee. Vijf acteurs en actrices speelden allemaal Remi. In de grote zaal-versie die Merkx nu bij het nieuwe gezelschap Maas theater en dans heeft gemaakt, is de formule van dat bejubelde locatieproject grotendeels behouden. Alleen hebben de verschillende locaties plaatsgemaakt voor grote groepsscènes van een ensemble van acteurs, dansers en muzikanten, twaalf in totaal.

En dat werkt gedeeltelijk. Vooral in het tweede deel – waarin Remi meetrekt met Vitalis (stevig rondbenend gespeeld door Romana Vrede), drie honden en het aapje Joli-Coeur - raken de beelden een rijke emotionele diepte. De choreografie van Klaus Jürgens cirkelt daar rond een slepende loopbeweging, die dan weer vastberaden, dan weer tergend traag wordt uitgevoerd.

Ontroerend is Remi’s wanhoop als Vitalis het gevang in moet en absoluut hoogtepunt vormt de barre tocht door de sneeuw. Maar dan komt de voorstelling niet meer op de rails. De stevige, emotionele onderstroom van de choreografie maakt plaats voor illustratieve beelden met als dieptepunt de compleet idiote verschijning van een reusachtige figuur met zwart wapperende cape en stok als slechterik Garofoli. Ineens verworden de beelden tot een opsommerige equivalent van het ‘en toen’ in slecht vertelde verhalen. Remi’s hereniging met zijn echte moeder (het hele ensemble walsend in zwanendonzen mantels) is weliswaar feestelijk maar vangt jammer genoeg noch het tranentrekkende sentiment, noch het letterlijke en figuurlijke ‘thuiskomst-gevoel’ van Malots klassieker.