Chinees Nieuwjaar: schoonzoon te huur

Ongetrouwde, jonge vrouwen die van zijn diensten gebruik willen maken vragen altijd of hij kan acteren. „Ik antwoord dat ik alleen overtuigend hun vriendje kan spelen als zij mij heel goed briefen over zichzelf en hun families”, vertelt Xie Yu (28), een van de bijna 250 jongens in China die zichzelf verhuren als potentiële schoonzoon.

Met het Chinese Nieuwjaarsfeest in aantocht – vanaf 31 januari – stromen op zijn mobiele telefoon de verzoeken binnen van vrouwen tussen de 25 en 30 jaar die in Shanghai werken en zich nerveus voorbereiden op de jaarlijkse reis naar hun geboortesteden en -dorpen. Als zij geen vaste vriend meenemen, worden ze bestookt met vragen en opmerkingen dat de tijd dringt en zij al behoorlijk ‘oud’ worden.

Keurig in het pak, sportief ogend, 1,77 meter lang, 68 kilo, gezond gebit, niet-roker, snelle lach, makkelijke babbel. Geen wonder dat Xie Yu als handelaar in romantische fictie succesvol is. Een paar jaar geleden ontmoette ik hem in zijn hippe melk-thee-bar in Yangpu, de onderbuik van Shanghai. Eigenlijk wilde hij stoppen, maar zeg maar eens ‘nee’ tegen de 10.000 euro per jaar die hij verdient met de drie tot tien optredens per maand „in het theater van het leven”.

Het is een verhaal over Chinese, Confuciaanse mores. Jongeren staan onder druk om te presteren en moeten voor hun 30ste met een toekomstige echtgenoot of echtgenote thuiskomen – vooral jonge, universitair geschoolde vrouwen, die de 30 naderen en nog geen huwelijkspartner hebben gevonden. Er mag dan een mannenoverschot zijn in China, voor jonge vrouwen met uitstekende banen is het niet zo eenvoudig om een man te vinden die aan alle minimumeisen (baan, huis, creditcard) voldoet.

„Sommigen hebben het net met hun vaste vriendje uitgemaakt en durven daar niet voor uit te komen. Anderen hebben beloofd zo snel mogelijk te trouwen. Door mij in te huren kunnen zij even ontsnappen aan die druk en kunnen zij tijd winnen”. Xie Yu bereidt zich altijd goed voor. Meestal schrijft hij een script over zijn – verzonnen – werk, studies, inkomsten en toekomstverwachtingen.

Hij stapt nooit ‘blind’ in een ontmoeting met ouders van zijn ‘cliënten’. Om gedoe te vermijden, sluit hij met hen een contract. Hij hanteert een all-in-tarief van 200 euro per etmaal, maar hij kan ook per activiteit worden betaald. Gezellig winkelen kost 30 euro; luchen/dineren komt op 50 euro („de cliënt betaalt”) en uitgaan kost 3 euro per uur. Als er bij ouders thuis gelogeerd moet worden, komt het tarief op 50 euro per nacht in een logeerkamer, hem op de bank leggen kost 60 euro.

Seks is contractueel uitgesloten, maar een keer handjes vasthouden, omhelzen of zoenen (alleen op de wang) is gratis, want dat vergroot de geloofwaardigheid. Meest gestelde, dwingende vraag die hij van de ouders van zijn cliënten krijgt, is of hij voor het huwelijk een huis voor hun dochter denkt te kopen. „Er is maar een antwoord mogelijk en dat is ‘ja’. Ik heb daarom altijd makelaarsfolders bij mij”. Dat is een van de redenen waarom hij nog nooit is ontmaskerd door achterdochtige ouders.

Heeft hij geen moeite met al die schijnheiligheid? „Soms. Maar dit is China, waar kinderen de wensen van hun ouders moeten respecteren. Het zijn die ouders die hun dochters zwaar onder druk zetten en het zijn de dochters die de waarheid niet durven te vertellen. Ik zie mijn werk als een vorm van onderzoek voor mijn boek”, antwoordt hij gladjes.

Of ik niet een paar Nederlandse jongens in China ken die dit werk willen doen, want er is een toenemende vraag naar welvarende buitenlanders. „Zij hoeven niet eens goed Chinees te spreken. Kunnen zij ook geen fouten maken”, grijnst Xie Yu die het Chinees Nieuwjaar gaat doorbrengen in Nanjing of Chengdu. In ieder geval niet bij zijn ouders of bij die van zijn echte vriendin.