Column

Wel heel veel bloed, maar geen kippenvel

Freddie Highmore als Norman Bates, met mama.

Wat moet je in vredesnaam kiezen als je een heel weekeinde vol televisieprogramma’s voor je hebt? Het aanbod leek bij de eerste blik in een programmablad gekmakend groot. Maar bij nadere, en nog eens en nog eens herhaalde bestudering bleef er weinig over dat mijn nieuwsgierigheid opwekte.

Er zat natuurlijk hier en daar wel een aardige film of interessante documentaire tussen. Zeker. Heel veel sport. Maar voor mij geen voetbal en zeker geen schaatsen; ik wil niet nu volgepropt worden als volgende maand twee weken Winterspelen op het menu staan. Als ik die zou willen volgen. Een hoop nieuwsprogramma’s, maar geen schokkend nieuws waarvan je vandaag alles wilt weten. Series waarvan eerdere delen op deze plek al waren besproken.

Dus ik heb gisteren gekeken naar het eerste deel van de Amerikaanse horrorserie Bates Motel. Tien delen horror op Nederland 3. Ik ben niet zo’n geharnaste horrorkijker, en ik had me schrap gezet maar het viel me tegen, de horror. Of mee, hoe je het maar bekijkt. Met name omdat de serie is geënt op Hitchcocks Psycho. Die heb ik jaren geleden gezien, en de precieze details zijn vervaagd. Maar wel staat me de permanente staat van kippenvel nog levendig bij waarin ik die film heb gezien. De douche waarin Janet Leigh wordt afgeslacht. De mummie-moeder van de griezelig gestoorde Anthony Perkins die Norman Bates speelt.

De nachtmerrie na afloop.

Maar Bates Motel kan niet tegen Hitchcock op. Althans de eerste aflevering. Die vormt een soort voorspel op de echte Psycho, met een 17-jarige Norman Bates die na de onduidelijke dood van zijn vader met zijn moeder naar het motel verhuist. Maar het motel is lang niet zo luguber als het motel in een gruwelijke Finse film die ik ooit zag waarin een aan alcohol verslaafde handelsreiziger een verlopen hoer met zijn laatste stofzuiger doodslaat. En deze Norman zou eigenlijk best ook een heel gewone aardige jongen kunnen zijn, met een, nou ja goed, misschien wat verknipte verhouding met zijn dominante moeder. Die moeder slacht de vorige eigenaar van het motel af, maar ook nog best begrijpelijk, helemaal niet eng, omdat hij haar probeerde te verkrachten. Wel heel veel bloed, maar geen kippenvel.

Waaraan je ziet dat het met Norman niet helemaal goed gaat is de belangstelling waarmee hij een gevonden boekje met masochistische tekeningen steeds weer inziet. Maar de kijker moet worden geholpen het eng te vinden met een preview van een kennelijk gevangen meisje waarop die masochistische technieken worden toegepast. Op de een of andere manier werkt dat helemaal niet.

Met meer genoegen heb ik nog op BBC 1 naar het eerste deel van The Musketeers gekeken, naar het bekende boek van Alexandre Dumas. Ook tien afleveringen. Met kardinaal Richelieu, en Milady, en ’s konings musketiers D’Artagnan, Aramis, Athos en Porthos, de laatste vier voorzien van die nonchalante zelfverzekerdheid waar de Britten zo goed in kunnen zijn.