Pannetje, vlammetje en geduld

Kun je koken op een theelichtje? Geen kwestie van belang in een rijk land met voorzieningen in huishoudens waar een bewoner van een arm land niet eens van wist dat hij ze dromen kon. Maar het kan.

Een theelicht krijgt geen pannetje water aan de kook. Maar een maaltje bereiden gaat. Bericht voor kamerbewoners in grote steden die moeten overleven in een kot zonder kookgelegenheid. Warm eten maakt men wel degelijk op een theelichtje. Tijd kost het, maar het maakt geen herrie. En voor een veilig kooktoestelletje op een veilige plek, zodat het niet door een kat of een inbreker omgegooid kan worden, hoef je er niet bij te blijven. ’s Ochtends groente en kip in bouillon op de vlam, ’s avonds is het eten klaar.

Alsof ik een kamer huur zonder kokerij, maak ik in een klein gietijzeren pannetje op een waxinevlammetje gerechten die veel weg hebben van Aziatische noedelsoepen, maar dan met verse ingrediënten. Ook met aardappel en stoofvlees. Hoe beter de bouillon, echte, van karkasjes getrokken bijvoorbeeld, hoe smakelijker het maal.

Het kan op zo’n vlammetje alleen in kleine hoeveelheden. Eenpersoons. De hoogste temperatuur die ik mat was 85 graden die werd gehaald in een omgeving waar het maar 10 graden was. Koude keuken, zachte winter. 85 graden is genoeg.

Bejaarden in een zorghuis kunnen er over meepraten. Als ze het wisten. Ze eten een sukadelapje, zo lekker als ze het zich van vroeger thuis herinneren. Maar toen moest je er nog op kauwen. Dat hoeft niet meer.

Een slager in Emmen vertelt. Hij levert aan instellingen voor zorg en tegen ziekte. Oude mensen hechten aan smaken van weleer. De kok van het huis waar ze wonen mag niet meer zelf koken, dat is te duur, de instellingskeuken warmt alleen nog op. Maaltijden komen uit industriële keukens.

De slager in Emmen doet zijn best en is trots op zijn sukadelapjes voor de oudere mens met niet alle tanden nog aan het werk. Het vlees gaat in een plastic zak, dicht geseald. De zak moet in een warm bad, minstens tien uur lang. De laatste drie uur pas wordt het water tot op 85 graden gestookt. Lekkerder sukadelapjes vind je nergens. Zo krijgen bejaarden eender bereid eten als wat sterrenchefs maken met een techniek, allang toegepast met rookworst, die nu sous-vide koken heet. De slager deed het ook met wortelen. Een proefje. Hij wist niet dat een wortel zo waanzinnig goed smaken kon.

Langzaam en lang in een pannetje op een theelicht kan het even goed. En visite? Twee theelichtjes, twee pannetjes. Onverwacht volk over de vloer vanavond? Moet blijven slapen. Pas na een nacht waxinekoken is het eten klaar. Havermoutpap.