Noorderslag paart jong talent aan nostalgie

Spelen voor je leven. Dat moet je als artiest op Noorderslag waar de Nederlandse popmuziek een blik werpt op de meeste actuele bands, op elf podia in de Oosterpoort. Iedere Nederlandse muzikant is zich bewust van het promotionele effect van een geslaagd optreden op deze door media, promotors en zaalprogrammeurs bezochte muziekavond. Maar wat, los van de wens goed te spelen, kan na afgelopen editie echter weer geconcludeerd worden? Hoezeer het hebben van een minstens zo opwindende podiumpersoonlijkheid nodig is. Hoe doseer je live je aanwezigheid, maak je contact met publiek en onderstreep je je authenticiteit in jouw muziek? Dat gegeven legt eigenlijk pas echt de onderlinge kwaliteitsverschillen bloot.

Noorderslag was dit jaar, evenals zijn Europese broederfestival Eurosonic trouwens, nog rijker gevuld dan eerdere edities. Van retrorock tot rap, van soul naar elektropop; het gaf maar aan wat een talent weer is boven komen drijven, van hype tot onontdekte parel. Veel singer- songwriters presenteerden zich weer, in de slipstream van de grote golf die ons vorig jaar trof. Maar de jongens en meisjes met enkel een gitaar of piano zijn eigenlijk al weer passé. Je dient nu je teksten te omgeven met raamwerkjes van spannende elektronica en computereffecten, al dan niet aangevuld met een kundige band.

Zo maakte de rapsoul van Maydien met zijn ronkende musici indruk, in een aanvankelijk nerveus begonnen set. Geschoolde stemmen met techniek, zoals Rita Zipora die laat horen in haar door Portishead geïnspireerde danspoëzie, zijn tegengesteld aan de rauwere sound van de in een spannende rubberen catsuit gestoken zingende mc Pink Oculus en het duo Badjekkah (toetsen en drum). Wat jammer dat haar hoekige, opwindende single Sweat contrasteerde met de rest van haar meer lichtvoetige jazzsoul repertoire.

Maar vergeleken met haar gretige aanpak werd de muziek van zanger Bo Saris (voorheen Boris) nogal vormloos uitgevoerd. Ook hierbij gold dat een sterke single (No Addict) nog geen garantie biedt op een verder gloedvolle set, zeker als de band aanvoelt als huursoldaten en de frontman met de gouden soul keel de boel nog niet goed kan dragen. Dan sprong zanger Paul van Kessel er meer uit met zijn sierlijke jazzy soul, in een coherentere en meer gelaagde set: de zanger had goede musici bij zich met twee backingvocalisten die zorgden voor de fonkeling in de sound.

Uitzien was het naar de show van in Berlijn operende Thomas Azier, een van de meest genoemde namen van dit moment. Hij kon na popdiva Sandra van Nieuwland, die een veel sterkere show gaf dan de dag ervoor op Eurosonic, om half twee ’s nachts laten horen waar hij sterk in is: melodieus modulerende dance met gejaagde en vervormde vocalen en theatrale uithalen op het podium, waar helaas niet zo heel mensen meer bij stonden. De bijzondere act bleef in stemmige setting kil en op afstand.

De rock toonde een aantal echt prettige verrassingen. Zoals de Afterpartees met hun zachtmoedige garagerock en de Haagse rockschoffies van Taymir die op het Entreepodium toonde hoezeer hun bruiklenen uit de beattraditie met de branieaanpak van Arctic Monkeys leidde tot lekker gesmeerde, eigenwijze rock. Meteen was de energie voelbaar; dat is wat je zoekt als rondstruinende muziekliefhebber op een festival met bijna teveel keuzes.

Tussen al het aanstormende talent toont Noorderslag ook een nostalgisch gezicht. Naast de heerlijke kloppende comeback van Daryll Ann, op het festival als surprise-act neergezet die veel mensen trok, werd de nestor van het Nederlandse lied, Boudewijn de Groot, bijna zeventig, geëerd in een eerbetoon vernoemd naar zijn elpee Voor de Overlevenden (1966).

Diverse musici, veelal uit de Excelsior-popstal brachten met The Kik en New Cool Collective Bigband een mooie selectie van De Groot-nummers. Zanger Ruben Hein brak de sfeer open met een lekker laat getimede Annabel dat De Groot schreef voor Hans de Booij. Janne Schra bedwelmde lichtjes met Meisje van Zestien, Lucky Fonz verhaspelde het vrolijke Tante Julia en Tangarine zong mooi meerstemmig De Eenzame Fietser. Het lied Als de Rook om je hoofd is Verdwenen kreeg een intieme bewerking van Roos Rebergen, solo aan de piano. En zelf zong De Groot gelukkig ook, met zoon Marcel en kleindochter Aisha. Hij was absoluut niet oud en stram, zoals hij zelf grapte, na een enkele misgreep op de gitaar.