Jaspers duivels in fraai lust- en machtspel

Op een stapel matrassen neemt de graaf de onschuld en het leven van een zestienjarig nichtje. Terwijl hij haar klaarkomend wurgt, strijken een cellist en harpist een vredig stukje Arvo Pärt. Meteen daarna staan de acteurs en muzikanten op. Nu het nichtje dood is, is het tijd voor het volgende spelletje.

In Kwartet storten graaf Valmont (Teun Luijkx) en zijn voormalige minnares markiezin De Merteuil (Wendell Jaspers) zich in een pervers rollenspel rond lust en macht. Ze filmen hun theaterstukjes met camera’s en vuren de kwetsende beelden met projecties en spiegels langs alle kanten op elkaar af.

Echt gevaarlijk wordt dit duel echter weinig. Jaspers schakelt indrukwekkend van likkende play girl, agressieve graaf naar meedogenloze wraakengel, maar het kost de jongere Luijx soms moeite om haar voldoende tegenwicht te bieden en zich over te geven aan duivels en gedurfd lelijk spel.

Een imponerende vondst is het figureren van veertig muzikanten van Het Gelders Orkest. Met sfeervolle fragmenten van Bach tot Martin Fondse hitsen ze het duo op of bieden tegenstand. Het is een welkome verlichting van het hermetisch tekstbouwsel van Heiner Müller, waarin de graaf wel heel bloemrijk over zijn „hemelse werktuig” en „vlammende zwaard” oreert.

Regisseur Marcus Azzini laat de grote bezetting in verschillende constellaties in het zaalgedeelte van de schouwburg opduiken, van de parterre tot op het derde balkon. In combinatie met het theatrale blauwe pluche van de Arnhemse Schouwburg en de spiegelende decorstukken van Wikke van Houwelingen levert dat een aantal prachtige plaatjes op. Het publiek kijkt bij deze uitermate esthetische Kwartet vanaf een tribune op het podium veilig toe.