Hij start in Sotsji als kampioen – en dat is lekker

Acht maanden en negenduizend kilometer liggen tussen de imposante M-Wave van Nagano en het knusse skeelerbaantje van Heerde. Maar voor Michel Mulder? Begin mei leidt niets of niemand hem af bij een minutieuze warming-up voor zomaar een wedstrijd. Kijk hem rekken en strekken, voluit sprinten. Ruisende bomen, fluitende vogels. Trance. De baan op voor zijn serie 500 meter. Racen, winnen, snelste tijd. Doen wat je moet doen, klaar.

Bij het WK sprint prolongeerde de oudste van de tweeling Mulder gisteren in Japan zoals verwacht zijn titel. Vooraf gold hij als torenhoog favoriet, omdat veel toppers het WK niet vonden passen in hun olympische voorbereiding. Na een sterke 34,73 op de eerste 500 meter kwam de 27-jarige Mulder geen moment meer onder druk. Nog drie races doen wat hij moest doen, en daar was de tweede wereldtitel. Vóór de Amerikaan Shani Davis en zijn verrassend sterke ploeggenoot Daniel Greig, die als eerste Australiër ooit op het podium eindigde bij een mondiaal titeltoernooi. „Ik ben supertrots”, sprak Mulder voor de camera van de NOS.

Een WK sprint winnen alsof het een wedstrijdje is in Heerde, op het rolschaatsbaantje waar hij en broer Ronald – zesde in Nagano – ooit begonnen met topsport. Weer een stap gezet. In Salt Lake City reed hij vorig jaar als debutant nog onbevangen naar de wereldtitel. Maar sindsdien zijn alle ogen gericht op Michel Mulder, zeker nadat hij onlangs bij het olympisch kwalificatietoernooi in Thialf een fabelachtige 34,31 had gereden op de 500 meter. „Dat geeft een andere spanning”, merkte hij. Maar geen ander resultaat. Opwarmen, racen, winnen. Druk of geen druk van anderen. „Goeie test voor Sotsji”, concludeerde Mulder.

De tweevoudig wereldkampioen sprint combineert het beste van twee werelden. ’s Zomers schittert hij op skeelers, onder leiding van coach Desly Hill. „Zo’n 10.000 uur training en extra omgaan met de druk van wedstrijdjes rijden”, becijferde de Australische het voordeel van jarenlang rolschaatsen. Ook Ronald Mulder en Greig werken al jaren samen met Hill, die in Nagano haar landgenoot coachte. „Ik train elke dag met Greig”, vertelde Michel Mulder over de Australiër, die hem regelmatig helpt bij het afstellen van zijn schaatsen. „Een enorm talent.”

In de winter beschikt Mulder naast Hill over het timmermansoog van Gerard van Velde, coach van de ploeg van Beslist.nl. De voormalig olympisch kampioen loodste de Zwolse tweeling vanaf 2009 tegen de stroom in naar de nationale top. Ronald was aanvankelijk de betere en ontwikkelde zich verder toen hij naar coach Jac Orie vertrok. Mooie broederstrijd om het nationaal record, in november in Salt Lake City. Michel reed eerst 34,26, Ronald even later 34,25. Maar Michel ontwikkelt zich sneller. Baanrecord van Ronald in Thialf vorige maand: 34,59. Michel counterde direct met die onnavolgbare 34,31. En op het WK sprint staat het nu ook 2-0 in zijn voordeel. „Vroeger was Michel altijd de ijverigste van de twee”, vertelde TVM-coach Geert Kuiper onlangs.

In Nagano was moeilijk in te schatten wat het niveau van Mulder op de 500 meter waard is. Op de tweede dag nam hij genoegen met een risicoloze zege in 35,12. Maar zijn 34,73 van de eerste dag was weinig langzamer dan het baanrecord van Pekka Koskela (34,64). De Fin, vorig jaar tweede bij het WK sprint, ontbrak op de M-Wave. Ook de beste 500 meterspecialisten uit Rusland (Dmitrij Lobkov, Artjom Koesnetsov), Canada (Jamie Gregg, Gilmore Junio), Zuid-Korea (olympisch kampioen Mo Tae-bum) en Japan (Joji Kato) spaarden zich met het oog op Sotsji.

Dus moest Mulder het doen met een duel met Davis, die op de tweede 500 meter zelfs achter hem langs kruiste. Al klokte de Amerikaan desondanks een snel rondje van 25,5, gevolgd door een 1.000 meter vol olympisch perspectief (1.08,96). Mulder, die op de eerste 1.000 meter zonder gevolgen zijn enige misslag van het toernooi maakte, koesterde slechts zijn titel, tegenstand of niet. „Als ik in Sotsji aan de start sta, ben ik wereldkampioen. En de rest niet.”