Wolf

Toen ik eergisteren de bioscoop verliet voelde ik me naast opgeblazen van de popcorn ook losbandig. Ik had zin in overmatig drugsgebruik en betekenisloze seks. Dat is vast op iedere straathoek te vinden, maar het zou niet hetzelfde zijn, bedacht ik me toen ik mezelf in een winkelruit weerspiegeld zag in mijn lelijke warme jas, met mijn beslagen bril op en mijn platgeregende haar. Daarom fietste ik snel door de regen naar huis. Zo hier en daar pakte ik, heel wild, een diepe plas mee, of fluisterde stiekem iets schof- ferends naar een stonede toerist: „Watch out you fucking asshole!” Thuis ben ik op mijn bank gaan zitten. Ik keek naar de lamp boven mijn eettafel. Zou ik eraan kunnen hangen? Waarschijnlijk wel. Een seconde of vijf. Dan dondert dat ding uit het gipsen plafond. Geen goed idee. Bovendien, wat als hij wel blijft hangen? Dan hang ik daar. Dan komt er nog steeds geen naakte fanfareband door mijn woonkamer paraderen. Een om brokjes miauwende kat zou all the pussy I’ll get zijn. Mijn excuses, ik ben wat grofgebekt. Ik geef Martin de schuld. Dat Scorsese de film geregisseerd had en dat Leonardo DiCaprio erin speelde, wist ik. Door de filmposter. Daar had ik ook uit opgemaakt dat het over de beurs ging. Verder wist ik niets, behalve dat de Wolf of Wall Street goed heette te zijn en gebaseerd op waargebeurde feiten is. Ik kan er kort over zijn: de film ís goed. Als u zonder opgelost neusschot en seksueel overdraagbare aandoeningen eens wil beleven hoe het is op een copulerende, in een constante roes verkerende, nietsontziende apenrots is dit de film voor u. En gééstig! (Ik ga nog een keer voor Matthew McConaughey). Natuurlijk moeten Scorsese en DiCaprio zich nu verdedigen voor deze hedonistische trip. De nadruk zou te weinig op de slachtoffers van Jordan Belfort (rol van DiCaprio) en de leegte van zijn bestaan liggen. Ik vond het juist heel erg leeg en bovendien een verademing eens een Amerikaanse film te zien zonder opgelegde moraal. Nee, het wakkert niet de beste eigenschappen aan. Maar toen ik de echte Belfort en zijn vrouw na een rondgang op Google had gezien had ik een stuk minder zin me ertussen te werpen. Ik zal ook gewoon belasting blijven betalen, hoewel ik er zittend op mijn bank kort over fantaseerde over de aanslag heen te pissen (excuses, ik ben mezelf niet). Nee, niet sjiek. Een nachtje in de kattenbak kan natuurlijk ook.