Veelbelovende oogst aan talent op Eurosonic

De Britse zangeres Lulu James tijdens het Eurosonic festival in Groningen. Foto Andreas Terlaak

Muziekjaar 2014 begon met een geslaagde grap. Londense muzikanten maakten onder de naam Jungle enkele geweldige singles en werden door de BBC uitgeroepen tot belofte voor het nieuwe jaar. Op internet circuleerden publiciteitsfoto’s van het als ‘mysterieus’ omschreven duo: twee slanke donkere mannen in trainingspakken.

Maar op het podium van Simplon, Groningen, verscheen donderdagavond een vijfkoppige, in-witte band, aangevoerd door twee zangers met hooligan-achtig voorkomen. De muziek was er niet minder om. Funky klanken vormden een warme stroom die kabbelend of bruisend het publiek omspoelde. En, ongewoon in het elektronische dancegenre: alles werd live gespeeld op keyboard, percussie, drums en meerdere gitaren. Met prachtige liedjes als Platoon en The Heat leek hier een hitband geboren.

Zo bood het Eurosonic/Noorderslag-festival dat woensdag tot en met vrijdag Europese bands programmeert en zaterdag uitsluitend Nederlandse, een indrukwekkende selectie van Europees talent. Elke avond probeerden meer dan honderd bands de aandacht te trekken van media, publiek en boekers van tournees en festivals. Een groot deel ervan zal komend jaar nog in Nederland te zien zijn, want de oogst was veelbelovend.

Op donderdagavond bijvoorbeeld was het mogelijk om ononderbroken nieuwe muziek te horen, zonder één tegenvaller – of het moet de Finse tramchauffeur Jaakko Eino Kalevi zijn, die zijn dromerige liedjes om zeep hielp met bonkige uitvoeringen. Toegegeven, ook het optreden van Sam Smith was houteriger dan zijn soepele soulstem deed vermoeden.

Bij allerlei concerten was de sfeer gewijd, zowel bij het publiek als bij de muzikant. Bijvoorbeeld tijdens het optreden van de jonge Ierse zanger Hozier in de hoge, witte Der Aa-kerk. Hozier spreidde zijn vocale uithalen breed uit over de brommerige koorzang van zijn bandleden. Dat gaf een doorleefd bluesgevoel, waar de luchtige uitvoeringen door akoestische instrumenten een mooi contrast mee vormden. Van de gedragen melodieën raakte het publiek allengs in de ban.

De Britse zangeres Lulu James was vooral visueel verpletterend. Wat zij teweegbracht met de combinatie van badpak, blote benen en zwarte cape, leidde nogal af van de muziek. Maar haar stem was donker en snedig, al bleven de liedjes daar nog bij achter.

Het Belgische duo Madensuyu maalt niet om liedjes. Hun eruptieve noise wordt op ingenieuze manier uitgevoerd door een drummer die ook zingt en een gitarist die zittend allerlei pedalen bedient, zodat er een uitgebreide band lijkt te spelen. Ook de Britse soloartiest East India Youth, die vrijdagavond aantrad, bleek multi-instrumentalist dankzij de moderne technieken. Zijn soundscapes, ondersteund door basgitaar en aangejaagd door ritme-explosies, waren warmbloedig en indrukwekkend.

Opperste verstilling daarentegen was te ervaren bij de Zweeds-Japanse zangeres Sumie, in haar eentje op een stoel, op een groot leeg podium. Haar gitaarspel was summier, haar stem, met heldere dictie, zocht zonder hapering zijn weg door de leegte. Intiem en geladen maar zonder drama. En toch raakte de zaal betoverd.