Ook Kristien Hemmerechts was woedend op ‘helaas menselijke’ Michelle Martin

Kristien Hemmerechts Foto Robin Utrecht

Tot woede van veel Belgen geeft ze in haar boek De vrouw die de honden eten gaf een stem aan Michelle Martin, de vrouw van Marc Dutroux. Wat Martin heeft gedaan is ‘helaas menselijk’, zegt Kristien Hemmerechts vandaag in een interview in NRC Handelsblad.

Dat gesprek zou eigenlijk plaatsvinden bij Hemmerechts thuis, in Antwerpen. Vanwege de commotie rondom haar nieuwe boek, en de vele uitnodigingen die Hemmerechts ontving van Nederlandse tv-programma’s als De Wereld Draait Door en Nieuwsuur, kon het gesprek tussen haar en NRC-redacteur Jannetje Koelewijn in Amsterdam plaatsvinden.

Gedrag Martin helaas menselijk

Hemmerechts boort, bleek deze week, met haar roman een nationaal trauma aan. In de Vlaamse talkshow ‘Reyers laat’ ging Hemmerechts dinsdagavond in discussie met Paul Marchal, vader van een van de door Marc Dutroux vermoorde meisjes. Marchal vindt het nieuwe project van Hemmerechts onaanvaardbaar. En velen zijn dat met hem eens. Dat hebben verscheidene mensen Hemmerechts persoonlijk laten weten:

“Het blijft bij vervelende mails. En er zijn ook veel steunmails, het is ongeveer fifty-fifty.”

Marchal verwijt Hemmerechts Michelle Martin te verdedigen. Dat is niet zo, zegt Hemmerechts tegen Koelewijn. ‘Ik laat alleen zien wat er in haar hoofd omgegaan zou kunnen zijn’:

“Hij verwijt me dat ik haar menselijk maak, wat misschien wel zo is, en dan zegt hij dat er niets menselijks aan haar is, ze is een psychopaat, klaar. Dat begrijp ik heel goed, dat hij dat zegt, hij heeft iets verschrikkelijks meegemaakt. Maar wat Dutroux en Martin hebben gedaan, en hoe ze met elkaar omgingen, dat is helaas wel menselijk.”

Zwaar schrijfproces

Hemmerechts was gespannen tijdens het schrijven van De vrouw die de honden eten gaf. Het project, dat ruim een jaar duurde, vergde veel van haar:

“Van mijn man en mij, we zijn wel getrouwd, maar we wonen niet samen. Ik was op een gegeven moment zo gespannen dat ik het niet verdroeg als hij in huis was. [..] Dat is het rare van het werk van de schrijver. Mensen verwachten dat je al je andere bezigheden normaal blijft doen. Het schrijven ging op zichzelf goed. Sommige scènes vloeiden er vanzelf uit. Die euforische seksscènes, met die lippenstift – die kwamen helemaal vanzelf.”

Hoe kun je in godsnaam je kind doden?

Hemmerechts is moeder van twee jong overleden kinderen. Hemmerechts: “Men kan me in elk geval niet verwijten dat ik niet weet hoe het is om je kind te verliezen”. Maar je kind verliezen aan een kinderverkrachter? Hoe dat voelt is onduidelijk voor Hemmerechts die zegt een ‘fascinatie voor moedermoordenaressen’ te hebben:

“Ik heb daar eerder al over geschreven, in De dood heeft mij een aanzoek gedaan. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat je je eigen kinderen doodt? Als je hen wilt vermoorden, geef ze dan weg aan mensen die graag een kind willen en het niet kunnen krijgen. Of die een kind verloren hebben.”

Tijdens het schrijven borrelde bij Hemmerechts plots woede op over het lot van die twee kinderen in de kelder van Dutroux, de kinderen die Martin liet barsten toen ze -Dutroux zat al gevangen - het huis van haar ex-man bezocht om de honden eten te geven:

“Bij het schrijven van dit boek voelde ik zo hard het lot van die twee kinderen in de kelder dat ik woest werd op Martin… Godverdomme, hoe heb je dat kunnen doen? Hoe heb je ze geen eten kunnen geven? Maar ik voelde ook hoe groot het voor haar was. [..] De toegang tot de kelder was afgesloten met een kast – wat als ze die niet van z’n plaats kreeg? Het was voor haar gemakkelijker om weg te kijken, om te doen alsof de meisjes daar niet waren. Wegkijken is voor iedereen soms gemakkelijker.””

Lees het hele interview van Jannetje Koelewijn met Kristien Hemmerechts in NRC Handelsblad en nrc.next.