Lege coupés

Zorgeloos stap ik in de één-na-laatste intercity van Utrecht richting Nijmegen. Ik heb oordopjes in en ik stuur nog snel een WhatsAppje. Als we wegrijden, verbaas ik me over hoe leeg de trein lijkt. Ik tik er een tweet over. Na tien minuten schrik ik op.

Een man met een muts bonkt naast de trein op het raam en dirigeert me naar voren. Ik loop verward door een half dozijn lege coupés en stap uit: niet op mijn station maar op een zogenoemd opstelterrein van ProRail.

„Dat krijg je nou van die smartphones. Dan ga je zomaar in Niet Instappen-treinen zitten”, vermaant de medewerker met de muts me. „Waar moet je heen?” Utrecht Centraal, stamel ik. Daar kan ik de allerlaatste trein richting Nijmegen misschien nog halen. „Dat wordt een taxi dan. Of wacht effe, ik moet toch nog een trein terugrijden. Kom maar mee.”

Blozend stap ik voor de tweede keer deze avond in een lege trein. In mijn eigen privétreintaxi word ik teruggevoerd naar Utrecht Centraal, waar ik net de laatste trein naar Nijmegen haal.