De vrouw vecht eindelijk terug

Deepa, onze kinderoppas, is teleurgesteld. Alweer een groepsverkrachting in New Delhi, dit keer van een 51-jarige Deense toeriste. Het gebeurde dinsdagavond in het vermaarde centrum van Oud-Delhi, dat wegens zijn goedkope eetgelegenheden en hotelletjes wordt gefrequenteerd door rugzaktoeristen.

Deepa had niet verwacht dat het zo snel weer mis zou gaan. Een paar weken geleden was ze nog vol verwachting over de nieuwe regering in de Indiase hoofdstad. Ze vertelde glunderend dat ze op de Aam Aadmi Party (AAP) had gestemd, de Gewone Man-partij die nog geen jaar bestond en waarvan niemand wist of ze de beloften kon waarmaken. Na de dodelijke groepsverkrachting van een studente in Delhi, eind 2012, die leidde tot dagenlange gewelddadige massaprotesten, liepen AAP-vrijwilligers voorop in de demonstraties. De partij beloofde de stad veiliger te maken voor vrouwen. „En ik geloofde ze”, zegt Deepa.

„Geen regering kan dit snel oplossen. Het gaat er om hoe mannen hier met vrouwen omgaan”, zegt een vriendin op strenge toon. Ze geeft les op een universitair vrouwencollege, en ze begrijpt niet dat ik zulke domme vragen stel. „Veel Indiërs zien vrouwen als bezit, en als legitieme doelwitten. Dat paternalisme is al millennia deel van de Indiase cultuur. Laatst zei iemand: ‘Er is eigenlijk maar één manier om een vrouw een les te leren. Verkrachting.’ Dat was een hoogleraar van mijn universiteit. Een vrouw.”

Eind vorig jaar keek India terug. Is er iets verbeterd sinds de groepsverkrachting van de studente die India zo te kijk zette voor het oog van de wereld? Het beeld was niet eenduidig. Volgens de ene krant ging het de goede kant op, volgens de andere was er niets verbeterd. De wetten zijn verscherpt en de politie heeft de opdracht aangiften van verkrachting met prioriteit te behandelen. Maar de media staan nog steeds bol van de verkrachtingszaken.

Toch is er iets veranderd. In de bovenlaag van de gemeenschap beginnen vrouwen terug te vechten. Hoogwaardigheidsbekleders die zich in het openbaar denigrerend over vrouwen uitlaten, wordt in de media het vel over de oren gehaald, waardoor ze niet anders kunnen dan excuses maken. Bovendien hebben vrouwelijke werknemers in drie verschillende rechtszaken twee rechters en een hoofdredacteur aangeklaagd die hen seksueel hebben belaagd. De zaken zijn voorpaginanieuws.

Maar het nieuws van vorige week deed de moed in de schoenen zinken. Er blijken heuse verkrachtingsbendes actief. In Zuid- India werd er een opgerold. De negen bendeleden biechtten 59 verkrachtingen op. Slechts 16 vrouwen bleken aangifte te hebben gedaan. „Indiase vrouwen vinden vaak dat ze het aan zichzelf te danken hebben”, zegt de vriendin. „Over date rape, bijvoorbeeld, hoor je niets. Van mijn studentes weet ik dat het vaak gebeurt. Had ik maar niet met hem moeten uitgaan, denken ze dan.”

Het verhaal van de Deense staat niet op zichzelf. Vorige week werd een Duitse touriste in een trein verkracht en vorig jaar een Zwitserse die met haar man op fietsvakantie was. Het verbaast de universiteitsvriendin niet. Een paar jaar geleden werd ze zelf bijna het slachtoffer, samen met een vriendin. Een groep jongens op scooters omsingelde hen en werd handtastelijk. „Ik vroeg me af waarom ze ons eruit pikten. Later besefte ik dat je aan onze haardracht en kleding kon zien dat we niet uit Delhi kwamen. Daarom kozen ze ons als doelwit.” Buitenstaanders hebben geen bescherming van de gemeenschap. „Daarom zijn vrouwelijke toeristen soms nog kwetsbaarder dan wij.”