Clarence

Hij was nog een tiener toen hij op het Gala voor de Voetballer van het Jaar verscheen in een hagelwitte smoking. Alles aan hem glinsterde, zijn kale hoofd vooral. Uiteraard was hij de enige van de avond in fluorescerend Hollywoodtenue. Het maakte hem niet onzeker: Clarence Seedorf mocht toen al graag alleen staan in het leven.

Il Professore in vijf talen.

De Nederlandse voetbalverslaggeving zal niet meer hetzelfde zijn. Oranje, Ajax, PSV, Feyenoord: klein ongedierte in de droom van de grote meester uit Milaan. Week na week zal de coach van AC de kolommen vullen met bezweringen, voorspellingen, analyses, commentaar op leven en welzijn. Het spreken als een orgasme.

Fotogeniek ook: het bekabelde lichaam, de mysterieuze grijns en brede lach verheven tot staatsie. De eens in Nederland zo gehate middenvelder van Oranje wou altijd al de polder opschudden in wijsheid en wijsneuzigheid. Daar heeft hij nu het morele gezag voor. Met één oogopslag zuigt hij de media naar zich toe. Kranten die nog geen correspondent in Italië hebben, moeten zich haasten – een lawine van Seedorfiaanse encyclieken komt eraan.

Altijd leermeester.

Clarence staat op, spreekt zichzelf en de natie toe, ontwikkelt op Milanello een totaal nieuwe visie over voetbal, onderricht in een eindeloos referaat bij de lunch Lady B over duurzaam ondernemen en bancaire slimmigheidjes, roept bij valavond thuis de kinderen om zich heen voor diepgaande introspectie.

Tijdens een korte slaap ontwikkelt hij een digitale wreefprothese waarmee linkspoten rechts leren denken.

Grijs jongetje.

Voorloper van Vincent Kompany die bij ManCity Obama wordt genoemd. Het actieve voetballeven van Seedorf stond geheel in het teken van demonstratieve geletterdheid, aan de rand van het Hogere. Het spel zelf deed hij er achteloos bij, zwevend op intelligentie, klasse en morele superioriteit. Bij vlagen op het niveau van Eusébio.

Speels en gracieus volbracht hij zijn voetbaljaren bij de grootste clubs. Bij Oranje lukte dat niet. Daar voetbalde hij met kortsluiting in het hoofd. Allicht ook omdat hij zich in het Nederlands elftal niet erkend voelde als legende. De poldervedetten werden moe van zijn praatjes, de bondscoaches horendol. Uiteindelijk werd de begenadigde speler van AC Milan niet meer opgeroepen.

Droevig was zijn knieval voor Foppe de Haan. Seedorf belde Foppe of hij niet mee mocht naar de Olympische Spelen in Peking. Als dispensatiespeler. De grote Seedorf die zich probeert in te slijmen bij een provinciaaltje uit Friesland – groteske zinsverbijstering.

Toch nog binnen de logica van Clarence zelf: wereldster ben je overal en altijd. Mocht er een elftal van de Verenigde Naties komen, zou Seedorf meteen voorzitter zijn. Het voetbal zou overrompeld worden door nieuwe regels en afspraken, door verrassende rituelen, zelfs door spreekuren tijdens de wedstrijd.

In de troebele jaren van de ‘Kabel’ beoefende Seedorf interne diplomatie. Hij benoemde zichzelf tot exegeet van het misverstand, masseerde en pendelde als een Afrikaans dorpshoofd. De animositeit werd toegeschreven aan Davids, Kluivert en Bogarde – Seedorf was vooral getuige.

Twijfelen aan de capaciteiten van deze coach zou infaam zijn. Seedorf is het bovengestelde medium van alle voetballiefhebbers. Religieus infrawezen. Dat val je niet lastig met goddeloze twijfel en banale toogpraat. Kritiek hoort te verstommen bij zijn ontwapenende verschijning.

Zijn komst in Milaan had de gekte van een Blijde Intrede. Zijn afscheid van Botafogo de tristesse van een opera vol spectaculair verdriet.

Over drie weken lopen de Rossoneri op nieuw schoeisel, is de technische staf uitgebreid met sjamanen, delen Lady B en Mister Seedorf het hoofd onder een monstrans.

De concurrentie met paus Franciscus zal hevig zijn.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.