Succesroman jurist Joël Dicker was laatste poging als schrijver

Joël Dicker Foto nrc.next/ Jérémy Spierer

Zes romans schreef de Zwitserse schrijver Joël Dicker (29). Twee werden uitgegeven. ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert’ was ‘zijn laatste poging’, zegt hij vandaag in nrc.next. ‘Anders moest ik maar een andere baan gaan zoeken’.

In Frankrijk was zijn roman, over een New Yorkse schrijver die kampt met een writer’s block en inspiratie vindt in een moordzaak, een doorslaand succes. Er werden meer dan een miljoen Franse exemplaren van verkocht, en het won twee prestigieuze Franse literatuurprijzen. Maar die roman een ‘detective’ noemen - de hoofdpersoon ontpopt zich á la Truman Capote in Cold Blood als speurder-verslaggever - is niet de bedoeling, zegt Dicker tegen nrc.next redacteur Thomas de Veen:

“Voor mij is het geen detective, hoor. Ik snap dat je het zo noemt en ik schaam me er ook niet voor, maar ik voel me eigenlijk geen thrillerschrijver. De reden is dat je volgens mij het misdaadverhaal uit de roman zou kunnen halen zonder dat de kern ervan verandert. Het wordt minder spannend, oké. [..] Naar mijn idee is de misdaad een laag in het verhaal, niet de kern. En als je me vraagt wie mijn favoriete misdaadschrijvers zijn, sta ik met m’n mond vol tanden.”

Als decor koos Dicker voor de Amerikaanse oostkuststaat New Hampshire, de staat die hij zelf in het verleden bezocht en als erg inspirerend ervoer. Maar geïnspireerd door de Amerikaanse cultuur en literatuur werd minder: ‘de Franse literatuur kent ook fantastische verhalenvertellers!’:

“We hebben De graaf van Montecristo van Alexandre Dumas, we hebben Guy de Maupassant, Émile Zola, Victor Hugo. Zulke verhalenvertellers hadden we veel eerder dan de Amerikanen. Na de Tweede Wereldoorlog kreeg je in Frankrijk een golf van schrijvers die over eigen gevoelens schrijven, soms best saai. Een lekker verhaal vertellen werd verboden. Maar ik houd juist meer van een verhaal zoals je vertelt aan de eettafel: jongens, luister wat ik te vertellen heb. Boeken hebben ook entertainment nodig, zeker nu mensen liever tv-kijken of bezig zijn op hun iPhone.”

Dicker dwingt de lezer tot slow reading

Dat inmiddels veelbekroonde ‘eettafelverhaal’ van Dicker is volgens recensent Franse literatuur Margot Dijkgraaf ‘een ongekend spannend boek dat een prettig soort ongeduldige irritatie oproept’. In haar recensie, vandaag terug te vinden in nrc.next en de Boekenbijlage van NRC Handelsblad, stuurt Dicker volgens Dijkgraaf de lezer eindeloos veel zijpaden in:

“Dicker dwingt je tot slow reading, terwijl je nu juist flink gas wil geven.”

‘De waarheid over de zaak Harry Quebert’ is volgens Dijkgraaf niet ‘hoogliterair’. Onderhoudend is de roman wel en krijgt van Dijkgraaf drie ballen.