Detroit aan de Waal

Wat kun je dit weekend doen? Rolinde Hoorntje spot trends en tipt

Derrick May is een man die je een verfrommeld pak chocoladekoekjes uit zijn platentas geeft en je doet geloven dat je bent getrakteerd op een vers gebakken brownie. Kunstenaarsshawltje, hoornen bril en grapjes – ook om 09.00 uur ’s ochtends: Derrick May is wat je noemt charmant. Geboren in Belleville, een voorstad van Detroit. Eén van de grondleggers van techno en een levende legende. Hij draait al vijfentwintig jaar. Van Ibiza tot New York, van Amsterdam tot Berlijn staat hij bekend als de man die de ‘soul’ terugbrengt in de muziekstroming die hij zelf ‘high tech soul’ heeft gedoopt.

Een bezoek aan Amsterdam voelt als ‘thuiskomen’, zegt hij dinsdagochtend in de auto naar Schiphol. Hij moppert op de route. Het overschot aan stoplichten op de Stadionweg kent hij nog uit de tijd dat hij hier woonde, begin jaren negentig. Je kon er nog eten kopen na 01.00 uur ‘s nachts, er hingen junks rond voor zijn huis op de Geldersekade en de Mazzo was „een clubhuis gerund door de maffia”.

„Nu voelt dat anders.” Hij noemt de strenge regels voor openingstijden en voor coffeeshops, het zero-tolerance-beleid en de ‘minder vrije’ seksuele moraal.

Nee, Nijmegen, dáár is het leuk. Hij draaide er eind november nog tijdens Herfstdrift in „such a nice little club”. Het deed hem denken aan Detroit. Waarom? „Fantastisch publiek. Ze kwamen echt voor de muziek.”

Hij is niet de eerste die de stad het compliment geeft. De dance scene in Nijmegen is gebouwd rond de langst lopende clubavond van Nederland: Planet Rose. De eerste huis-dj, Peter Entjes (dj Pure), had nauwe banden met de Berlijnse club Tresor. Doornroosje boekte als eerste club in Nederland dj’s uit Detroit. In Nijmegen is het publiek al bijna twintig jaar opgevoed, zegt dj en Drift-organisator Brent Roozendaal.

De stad heeft van oudsher een links progressief karakter met een eigen homo-scene, en ligt geïsoleerd. Zo kon het dat Nijmegen uitgroeide tot ‘Detroit aan de Waal’, zoals Jeff Mills de stad al noemde in 1996. Aan het eind van zijn set in het met graffiti bespoten krakershol zei hij: „I feel so like home, this is so fucking underground!”

Planet Rose viert deze maand haar negentiende verjaardag. En nu heeft de stad nog een voordeel, denkt May: „Vroeger wilde iedereen altijd maar naar Amsterdam, maar dankzij de crisis blijven mensen wonen in hun eigen stad”, mijmert hij op de hoofdstedelijke ring.