Voornemen

Schrijfster Franca Treur werkte de afgelopen jaren aan een dikke pil, getiteld De woongroep, maar ze houdt ook van schrappen. Resultaat: de reeks ultrakorte verhalen X & Y, over relaties. Wij plaatsen, onregelmatig, enkele. Vandaag de eerste Treur kort.

Illustratie Olivia Ettema

Op een maandagmiddag in december vertrekt Vincent een uurtje eerder van zijn werk om met Katarina Borova te trouwen, en de ambtenaar van de burgerlijke stand vraagt hem of hij uit respect even zijn blauw-zwarte rugzak af wil doen.

Als iedereen zijn handtekening heeft gezet, kijkt Vincent naast zijn stoel. Hij ziet dat de rugzak daar niet staat en hij weet wat dit betekent. In de tas zit zijn laptop, liever gezegd, de laptop van zijn baas. Gloednieuw, omdat hij zijn vorige in de nachtbus had laten liggen.

In plaats van hem gewoon een nieuwe laptop te geven, had de klootzak het nodig gevonden om het hem in te wrijven. Dat het altijd wat was met hem, en dat soort gezeik. Nog één zo’n akkefietje en hij ligt eruit.

In een flits maakt Vincent de balans op: hij heeft een vrouw met geblondeerde haren en opgeduwde borsten, die als hij liefde wil op internet een glitterjurk aanwijst. Bovendien heeft hij twee nog ongeboren dochters die in de toekomst ook glitterjurken nodig zullen hebben, en als hij morgenochtend zijn laptop niet terugheeft, heeft hij helemaal niets om al die jurken (in zijn hoofd springen er jurken als pop-ups tevoorschijn) te bekostigen.

Vincent sprint de trouwzaal uit en wat volgt is een urenlange zoektocht door de donkere natte straten van de stad als in een film. Iedere man met een rugzak heeft zijn aandacht, maar als hij dichterbij komt is het nooit een blauw-zwarte.

Al dwalend vraagt Vincent zich af hoe hij in een dergelijke situatie verzeild heeft kunnen raken. Die avond na het dansen, toen Katarina haar tong in alle mannen uit de club had gestoken, behalve in hem, die avond had hij zich in de nachtbus terug voorgenomen om zich niet langer meer te laten koeioneren. Niet door Katarina die hem koeioneert zonder woorden, niet door zijn baas die het doet waar iedereen bij is, gewoon door niemand. Het was een vast voornemen, en wat is er gebeurd? Er zijn sinds die avond alweer drie glitterjurken in huis gekomen en naar zijn baas heeft hij geknikt als een lammetje.

En hij is het die hun die kans geeft. Iets in hem schreeuwt: koeioneer mij, dan kun je nog eens lachen. Maar het is niet om te lachen en Vincent laat zich op de stoep tegen een muur aanzakken van ellende.

Hij verwacht het harde koude steen van de muur in zijn rug, maar hij voelt iets anders. Zijn hand tast naar achteren en ineens begint hij te stralen. Het is niet waar! Hij is niet degene voor wie hij zichzelf houdt, en het is niet zo dat er van zijn voornemen niets is terechtgekomen. Vandaag heeft hij zich nou juist eens níet laten koeioneren. Niet door die ambtenaar van de burgerlijke stand.