Dialoog: eerst het eten en dan de moraal

Het kabinet stuurt een zo zwaar mogelijke delegatie naar Sotsji om met het regime-Poetin ‘in dialoog’ te blijven, verklaarde premier Rutte. ‘Omdat Nederland de handelsbetrekkingen met Rusland niet wil schaden. En juist dankzij die goede handelsrelatie kunnen er gesprekken over bijvoorbeeld homoseksualiteit worden gevoerd.’

Dat van die handelsbetrekkingen is verfrissend, zo onomwonden wordt het belang van de koopman niet vaak onder woorden gebracht. Het belang van diens onafscheidelijke maatje, de dominee, zit in de tweede zin. Linkse politici draaien het vaak om, eerst de droom en dan de domper, maar dit is wel zo straight. Eerst het eten en dan de moraal.

Maar die ‘dialoog’ – wat betekent dat?

Gaan Poetin en Rutte elkaar overtuigen?

Gaat Poetin Rutte uitleggen waarom homo’s wél gedegenereerd zijn? ‘Meneer Rutte, twee mannen, samen in bed, dat is toch weerzinwekkend!?!’

‘Tja, och, ik denk dan…’

‘Bent u zelf eigenlijk homoseksueel, meneer Rutte? Ik begrijp dat u ‘ongetrouwd’ bent.’

‘Ja nee, haha, dat, ik weet niet of dat eh….’

‘Is dat een ja of een nee?’

Is het de bedoeling dat Poetin na afloop verklaart:

‘Ik heb altijd gedacht dat homo’s gedegenereerde viespeuken zijn, maar dankzij de heer Rutte zie ik nu hoe verkéérd dat is. Wij gaan de wetten veranderen!’

Of komt Rutte naar buiten met de woorden: ‘Ik ben altijd van mening geweest dat homo’s precies zo behandeld moeten worden als hetero’s, maar als je de heer Poetin zo hoort, dan denk je wel: goeie hemel, waar zijn wij mee bezig?’

Niet erg aannemelijk. Eerder zal het ongeveer zo gaan: Rutte zegt dat als Rusland volwaardig lid van de internationale rechtsorde wil zijn, het de rechten van de mens moet respecteren, waarop Poetin iets antwoord in de trant van: ‘Maar wij hebben onze eigen opvattingen. Het staat u vrij die te respecteren, zoals het ons vrijstaat om wel of geen handel met Nederland te drijven.’ Dat laatste is nogal in your face voor de internationale diplomatie, maar de halve wereld is bij Poetin op bezoek, en ze hebben allemaal thuis beloofd om met hem in ‘dialoog’ te gaan over die vervloekte mensenrechten, terwijl hij liever ongestoord naar het ijshockey zou kijken, dus ik denk niet dat de premier veel strijkages hoeft te verwachten. Laat staan een ‘dialoog’.

Het politieke gebruik van die term stamt van de oecumenische beweging, tussen de twee wereldoorlogen. Al die schisma’s in de kerk waren het gevolg van debat en discussie, om ze te lijmen was iets anders nodig. ‘Dialoog’. Een ‘ontmoeting’ van ideeën, op zoek naar een gedeelde waarheid. Vervolgens werd het een eufemisme voor de beleefde uitwisseling van onwrikbare standpunten. Zoals landen niet aan ‘vriendschap’ doen, doen machthebbers helemaal niet aan ‘dialoog’. Machthebbers onderhandelen. Die onderhandeling heeft al plaatsgevonden, begrijp ik, dus áls er een ontmoeting tussen Poetin en Rutte komt, zal het vooral een photo-opportunity zijn. ‘Meneer Rutte, ik ken uw standpunt, u kent het mijne. U kunt mij niet overtuigen, en zelfs al kon u het, ik wíl niet overtuigd worden. Zoals afgesproken bent u hier om zodirect tegen de pers te kunnen zeggen dat u met mij ‘in dialoog’ geweest bent.’

‘Dat is…’

‘Prima, dan ga ik nu even iets nuttigs doen en ben ik hier weer over, wat zullen we zeggen, twintig minuten? Misschien heeft u nog telefoontjes te doen, of iets dergelijks?’

‘Oké, ja, goed, prima. Ja, tot eh, tot zo dan.’

Wij voeren helemaal geen ‘dialoog’ met Poetin over mensenrechten, wij sturen die topzware delegatie naar Sotsji omdat we tuk zijn op handel met Rusland. Omdat we onze economie belangrijker vinden dan de vrijheid van minderheden. Durfden we dat maar gewoon te zeggen.