Sport voor alleen maar nette mensen

We kunnen natuurlijk afspreken dat de Olympische Spelen en het WK voetbal voortaan alleen in nette landen worden gehouden. Dat scheelt een hoop gemor en dan kunnen politici hun morele verontwaardiging aan andere misstanden besteden. Wel even opletten dat onze handelsbelangen niet worden geschaad.

Alleen: met wie sluiten we zo’n deal? Met het IOC en de FIFA? Die organisaties worden nogal eens beoordeeld naar de maatstaven van keurige, democratische, veelal westerse naties. Waar geen mens een recht wordt geschonden, waar de vrijheid van meningsuiting vrijwel onbeperkt is en waar je zelfs op de dag waarop een nieuw staatshoofd aantreedt, zonder problemen kunt demonstreren.

Probleem: het Internationaal Olympisch Comité en de Fédération Internationale de Football Association zijn niet van die heel nette organisaties. Ook al zijn ze respectievelijk in 1896 door een Franse baron en een Griekse zakenman en in 1904 door zeven Europese voetbalbonden, waaronder de Nederlandse, opgericht. De ‘hele wereld’ is namelijk lid van het IOC en de FIFA, op een paar niet-erkende staten na.

Het IOC is dus ook van Saoedi-Arabië, Jordanië, Pakistan, Noord-Korea, Egypte, Djibouti, Cuba, Nigeria, China en Rusland. Om maar eens wat landen te noemen waar het qua mensenrechten niet je dat is en die wel een afgezant in het IOC hebben. Die meedoen aan geheime stemmingen over de stad waar de Olympische Spelen mogen worden gehouden, wie er president van het IOC wordt, wie vicepresident en wie er in het uitvoerend comité gaan zitten.

Zoals de Syriër Samih Moudallal, voormalig gewichtheffer. IOC-lid sinds 1998. Heeft in zijn land zowel hoge ambtelijke, politieke als industriële posten bekleed. Onvermijdelijk een goede kennis van Assad. Binnen het IOC kennen ze hem van twee vergeefse pogingen die hij deed om de organisatie voor te dragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. Vorig jaar deed hij te elfder ure een poging vicepresident bij het IOC te worden, waar hij te twaalfder ure van afzag. Hij wierp zich bij die gelegenheid op als een vredestichter die overal op de wereld voor de mensenrechten zou opkomen en vluchtelingen zou helpen. Je zou zeggen: zo’n man kan in eigen land nog heel nuttig werk doen.

Een van de leden van het uitvoerend comité van de FIFA is de Russische minister van Sport, Vitaly Mutko. Die kennen we nog als de politicus die vorig jaar, ten tijde van het WK atletiek in Moskou, aankondigde dat de Russische wet die propaganda voor homoseksualiteit verbiedt, streng zou worden toegepast bij de Spelen in Sotsji. Smetje op zijn carrière vormt dat hij in de twintig dagen die de Winterspelen in 2010 in Vancouver duurden, 97 ontbijten declareerde. Dat vond het parlement niet zo gepast. Zo zijn er meer mensen die iets hoogs in de sport doen en die niet zo netjes zijn.

En soms doen ze echt hun best bij die internationale sportorganisaties. Zoals toen de FIFA vorig jaar voor het eerst een vrouw in het uitvoerend comité koos. Niet de eerste de beste bovendien, want Lydia Nsekera, die ook lid is van het IOC, heeft schoon schip gemaakt bij de corrupte voetbalbond van Burundi en staat wereldwijd op de bres voor het vrouwenvoetbal. FIFA-voorzitter Sepp Blatter, zelf niet geheel van onbesproken gedrag, noemde Nsekera, weduwe en moeder van twee kinderen, „een lieve én een sterke vrouw”.

Jammer alleen dat ze een land representeert waar homoseksualiteit strafbaar is en waar nog vorig jaar een wet werd aangenomen die de persvrijheid beperkt. Zo is het altijd wat. Heb je een net mens, komt ze niet uit een net land.

Daarom, het zal niet meevallen om Olympische Spelen en voetbaltoernooien alleen maar in nette landen en alleen voor nette landen te houden en het zal al helemaal niet lukken om alleen nette mensen te laten deelnemen.

En als het wel een keer lukt: de saaiste Spelen ooit.