Ondertussen op kantoor

Elke week geeft Japke-d. Bouma onmisbare tips voor op kantoor. Deze week: een kledingadvies voor mannen.

In mijn bedrijf werken ze natuurlijk niet, maar elders hoor ik veel gegniffel over slechtgeklede mannen op kantoor. Dat er giletjes gedragen worden, en truien. Hoge spijkerbroeken met GROTE ZAKKEN, telefoons aan de gordel, double breasted-colberts en beige sokken. Dat er stukken bloot been voorkomen en gekleurde schoenen. Dat er geen singlets onder een overhemd zitten zodat stukjes dikke behaarde buik nieuwsgierig naar buiten piepen. En truien met capuchons bij mannen boven de 33 jaar. En oh ja. In je Armanipak met designerbril op een bakfiets, met of zonder kleuters erin, kan ook niet. Maar dat heeft meer te maken met de bakfiets dan met de bril of de kleuters. Hoewel. Nou ja. Wat ze wíllen zeggen, is dat de meeste mannen lijken te denken: het is nog heel en ik had het nog. Qua kleding. En of ik daar iets aan kan doen.

Ik ben daar huiverig over. Ik vind dat elke man zélf moet weten hoe hij zichzelf voor gek zet. Toch zie ik tegelijkertijd zoveel leed en gemiste kansen om me heen, dat ik ook weer niet stil kan blijven als me om advies wordt gevraagd. Daarom dus met enige tegenzin dit stukje, heren. Want ja. Kleding ís nu eenmaal belangrijk. Waarom zou je luisteren naar een man die een windjack over zijn colbert draagt?

Mijn advies voor de Nederlandse kantoorman zou zijn: gooi die lease-auto eruit en ga met het geld dat je bespaart twee keer per jaar naar een nette zaak voor een pak. Geen gekkigheid, gewoon een pak voor iedere dag. Dus niks geen cowboylaarzen, hippe hemden die je vriendin leuk vindt of ander moeilijk gedoe met Jort Kelder of Arno Kantelberg over te korte mouwen, te lange pijpen, glimmende knopen of hysterisch krappe Matthijs van Nieuwkerk-jasjes, nee – gewoon een goed pak. Doe de Lodewijk Asscher-truc. Je weet even niet hoe Lodewijk Asscher eruitziet? Dat is precies de bedoeling. Subtiel, betrouwbaar, schoon, leeftijdloos. En zonder roos op de schouders. Dat is voor veel Nederlandse kantoormannen al best een avontuur. Zeg dat ook tegen de verkoper: ik wil de Lodewijk Asscher-truc, en ze weten meteen wat je bedoelt.

Als het aan mij lag, mannen, zou ik jullie louter nog in pakken boven de 700 euro willen zien. Of in pyjama, voor het overzicht. En anders liever als de kleding die je bij het Leger des Heils inlevert: gewassen, en in een goed gesloten plastic zak. Want echt: een man met slechte kleren is als een zin met een taalfout. Een wedstrijd waarin niet gescoord wordt. Een auto met een spoiler. Met slechtgeklede mannen wil je geen seks.

Natuurlijk. Voor de mannen die al een goed pak hebben en nog steeds niks bereiken is er geen hoop. Maar tegen al die mannen die elke dag een shirtje van hun wasberg plukken en denken: ik hoef geen waardering van vrouwen, zou ik willen zeggen: denk je eens in wat je had kúnnen bereiken in een goed pak. Voor al díé mannen zou dit weleens het stukje kunnen zijn dat hun leven voor altijd zou veranderen.