Hollande zette kleine stapjes, het is tijd voor een grote stap

In de kleine twee jaar dat François Hollande president is van Frankrijk, is er vrijwel niets terechtgekomen van de economische groei die hij beloofd heeft. De hervormingen die hij gisteren aankondigde, zouden een keerpunt moeten zijn voor de slecht presterende economie – en tegelijk een nieuw begin voor de tegenvallende president. Zowel voor de economie als voor de president is dat de hoogste tijd.

De voornemens zijn er. Nu komt het aan op de uitvoering. Tot nu toe heeft Hollande zich laten kennen als een man van kleine stapjes. Maar dat hij daarmee onvoldoende resultaat heeft geboekt, moet hij nu zelf ook onder ogen zien.

Als het Hollande ernst is en hij echt werk gaat maken van de aangekondigde hervormingen en bezuinigingen, dan zal hij zeker stuiten op grote maatschappelijke en politieke weerstand. Ook zijn voorganger Sarkozy, die geen linkse achterban had waarvoor hij zich moest inhouden, ondervond hoe moeilijk het is om de Fransen ervan te overtuigen dat modernisering van de economie en de verzorgingsstaat noodzakelijk is.

De drastische verlaging van overheidsuitgaven die Hollande aankondigt, zal zeker pijnlijke gevolgen hebben voor delen van de samenleving. Andere landen in Europa die eerder zulke maatregelen namen, hebben dat al ondervonden. Waar de Franse regering precies in haar begroting gaat snijden is nog niet duidelijk. Maar de grote uitdaging voor Hollande zal zijn om tóch „ons sociale model overeind te houden”, zoals hij gisteren beloofde.

Niet alleen voor de Fransen, ook voor de andere landen van de Europese Unie en vooral de eurozone is het van groot belang dat het niet bij woorden blijft. Het besef dat de Europese Commissie het begrotingsbeleid scherp in de gaten houdt, zal hopelijk functioneren als een stok achter de deur. Als Hollande op economisch vlak opnieuw teleurstelt, zal ook weinig terechtkomen van de rijkelijk vage vergezichten die hij schetste over intensievere samenwerking met Duitsland, op onder meer defensie- en energiegebied.

Of de president ook in zijn privéleven op het punt staat een nieuw begin te maken, is een zaak die in de eerste plaats hemzelf en zijn naasten aangaat. Frankrijk heeft de goede traditie dat de media terughoudend zijn in de berichtgeving over het persoonlijke leven van politici. Maar niet alleen is die traditie aan erosie onderhevig, er waren gisteren ook serieuze politieke redenen om de vermeende affaire van de president op de persconferentie aan de orde te stellen. De Fransen zijn geen puriteinen, maar het is goed voorstelbaar dat ze zich wel afvragen wat hun president in deze moeilijke tijden voor het land het meeste bezighoudt.