Uit graniet gehakte rock met losse brille op reünietournee Daryll-Ann

Was Daryll-Ann een Amerikaanse band geweest, dan waren ze minstens zo beroemd geworden als R.E.M. Alle pijlen stonden de goede kant op voor de band uit het Veluwse Ermelo, toen ze in 1994 getekend werden door het Virginlabel van Richard Branson en ze laaiende kritieken kregen in de Engelse muziekpers. Maar zakelijk liep het mis en Daryll-Ann keerde terug naar Nederland, waar ze een doorslaggevende rol speelden in de opkomst van platenfirma Excelsior met Spinvis en Tim Knol.

Daryll-Ann ging in 2004 ten onder aan interne strubbelingen, na zestien jaar van prachtige muziek die onlangs werd verzameld op de cd-box Again. Tien jaar later staan ze voor een korte tour opnieuw samen op het podium. Waar ander bands roestig zouden zijn geworden, lijkt het of het gelouterde Daryll-Ann alleen maar beter is gaan spelen. Zanger Jelle Paulusma en gitarist Anne Soldaat stijgen uit boven hun solowerk met samenzang die door beton snijdt en rockmuziek die ter plekke uit graniet wordt gehakt.

Hun geheime troef blijft de voor het publiek verborgen achtergrondzanger Coen Paulusma, die soms als een duveltje uit een doosje springt voor een rafelig duet. De pophistorie kent geen geheimen voor deze band die de muziek van The Byrds, Big Star en Neil Young in zich heeft opgezogen en daar een oorspronkelijk geluid uit boetseerde, dat op hun zes albums voor menig juweeltje heeft gezorgd. Nummers als I could never love you en Stay werden in het Rotterdamse Rotown gespeeld met een vanzelfsprekende brille, los uit de mouw geschud door een band die een klein maar waardevol stukje Nederlandse pophistorie vertegenwoordigt. Nieuw materiaal zit niet meer in de koker.

Ga ze zien, want in maart spat deze glanzende bubbel onherroepelijk uit elkaar.