Poehé, een doorlopende verhaallijn

Sesamstraat wordt opgebroken: de uitzending wordt tien minuten korter en krijgt een doorlopende verhaallijn. Eindredacteur Ajé Boschhuizen: „Dramales één: 25 minuten is te lang voor een kleuter.”

Pino: „Hoi, een eigen verhaallijn!”

‘We merken dat vijfentwintig minuten te lang is voor de spanningsboog van een kleuter’, zegt Ajé Boschhuizen, eindredacteur van Sesamstraat. „Daar hebben we een congres over gehad. We hadden Duitse gasten van Sesamstraße en die hadden ervaring met een korter format. Zo zijn we op de uitzending van een kwartier gekomen.”

Boschhuizen reageert op de onrust die is ontstaan door de aangekondigde inkorting van het kleuterprogramma, dat sedert 1976 op tv is. De uitzendingen duren vanaf 20 januari niet meer vijfentwintig minuten, maar een kwartier, en bevatten voortaan „doorlopende verhaallijnen” rondom drie vaste hoofdrolspelers: Tommie, Ieniemienie en Pino.

Een schandelijke uitwerking van de bezuinigingen op de publieke omroep, vinden sommige kijkers. En heel onhandig, want een kwartier is te kort om te koken, vinden anderen.

Waarom moet u bezuinigen?

„Ik begrijp werkelijk niet waar dat vandaan komt. De opzet is anders, maar we produceren evenveel. Dus nee, er gaat geen geld af.”

Maar u maakt toch tien minuten minder?

„Nee, we splitsen Sesamstraat in tweeën. ’s Ochtends om 9.25 uur komt er een programma van tien minuten bij, 10 voor..., waarin we filmpjes tonen van één van de Amerikaanse figuren uit Sesamstraat. De ene keer zijn dat Bert & Ernie, de andere keer Elmo, Grover, Koekiemonster of Graaf Tel. Opgeteld zijn die twee programma’s even lang als wat we nu maken.”

Waarom kortere programma’s?

„Tot zeven of acht jaar geleden waren de uitzendingen altijd al een kwartier. In 2005 of 2006 zijn we naar vijfentwintig minuten gegaan, om een prominentere plek in het groeiende aanbod te behouden, maar dat blijkt niet te werken. Kleuters zappen weg, er kijken minder mensen. Het kinderaanbod op andere zenders trekt te veel.”

Maar waarom doorlopende verhaallijnen? Sesamstraat was toch altijd een parade van zeer korte filmpjes?

„De eerste dramales die we leerden op ons congres is dat het te lang is. De tweede is dat het te versnipperd is. Heel veel filmpjes achter elkaar voelt als zappen voor de kleuters. Je houdt de aandacht beter vast met één verhaal.

„De derde dramales: we hebben te veel personages: zeker tien eigen Nederlandse personages, en dan ook nog een stuk of tien Amerikaanse poppen. Dus hebben we drie hoofdpersonen aangewezen, met wie de kleuter zich het beste kan identificeren. Zij krijgen ieder een eigen kleuterkamer van waaruit ze een uitzending lang een avontuur beleven: er vliegt een bal door het raam of Tommie vist uit het raam met een magneet.

„We beginnen en eindigen met dat verhaal en keren er tussendoor nog één of twee keer naar terug. Verder laten we dan gewoon de gebruikelijke filmpjes zien.”

Wat gebeurt er met de andere bewoners van Sesamstraat: Meneer Aart, Buurman Baasje, Frank, Sien, Gerda, Elvan, het babyvarkentje Purk?

„Die blijven figureren in de verhalen van Tommie, Ieniemienie en Pino.”

En hoe moeten de ouders nu koken ’s avonds, met dat kortere programma?

„Beide ochtendprogramma’s worden in de vooravond achter elkaar herhaald, dat blijft opgeteld vijfentwintig minuten. Als u bij de begintune, om vijf voor half zes, de aardappels opzet, bent u precies op tijd klaar.”