Dwarse rock met gilgitaren en tekst vol humor en poëzie

Er was een reünie van zijn oude groep Pavement voor nodig om Stephen Malkmus een gerechtvaardigde claim te laten leggen op de unieke sound van die invloedrijke indieband uit Stockton, Californië. Wig Out at Jagbags is alweer Malkmus’ zesde solo-album, al klinken The Jicks inmiddels als een volwaardig collectief. Na 25 jaar in het vak blinkt Stephen Malkmus nog altijd uit in een dwarse visie op hoe een rockband hoort te klinken. Hij trekt zich weinig aan van traditionele songstructuren en laat zijn gitaarspel soms gillend uit de bocht vliegen. De fuzzgitaren met staccatozang in Planetary motion zullen fans van Pavement bekend in de oren klinken. Ook elders is Malkmus spitsvondig als ooit tevoren, met speciale vermelding voor zijn teksten die intelligenter en humoristischer uitpakken dan gebruikelijk in de Amerikaanse alternatieve rock. Alleen Malkmus kan met de poëtische strofe „Only a chariot could carry it across this void...” een surrealistische woordenstroom beginnen die Bob Dylan naar de kroon steekt. Lariat, Independence street en Cinnamon and lesbians behoren tot de beste songs die hij maakte, typisch Malkmus en toch nieuw.