Waarover praten wij dit weekend? Over Wie is de Mol,de affaire van François Hollande en een nieuw ideetje voor Sotsji

Bij een diner, borrel of feest blijven gesprekken vaak hangen in kabbelend gekeuvel. Maak het spannender: snijd een spraakmakend onderwerp aan of verkondig een afwijkende mening. nrc.next helpt.

Stelling: we moeten twintigveertien gaan zeggen. Jongens, het is 2014 en we lopen achter. Over de grens gingen ze al jaren geleden over op ‘twenty ten’. Wij zeggen tweeduizendveertien. Nodeloos ingewikkeld. In de vorige eeuw was het leven overzichtelijk: je was in negentienveertig geboren en ging met pensioen in tweeduizendvijf. Maar wie in tweeduizendzesendertig vijftig wordt, zou logischerwijs in duizendnegenhonderdzesentachtig geboren moeten zijn. Nee? Tijd om om te schakelen dus. Het is twintigveertien, mensen.

Stelling: we moeten de ongemonteerde beelden van Wie is de Mol? kunnen zien. Ook geen idee wie de Mol is? Logisch: de makers van het AVRO-programma monteren de reeks zó dat je week na week blijft kijken, zodat je na twee afleveringen nog geen idee hebt. Kúnt hebben. Want de echte bewegingen van de Mol krijgen we natuurlijk pas te zien in de laatste aflevering – tot die tijd kan de verrader ongestoord zijn gang gaan. Maar willen ze bij de AVRO dat we meespeuren, dan moeten ze transparant zijn. We moeten de ongemonteerde, niet-geselecteerde beelden kunnen zien.

François Hollande moet blij zijn met de roddel dat hij een affaire heeft. De Franse president overweegt het tijdschrift Closer voor de rechter te dagen omdat het blad schreef dat Hollande een affaire heeft met actrice Julie Gayet. Vanwaar deze dreiging met juridische stappen? De president zou het blad dankbaar moeten zijn. Hij heeft een saai imago, waardoor hij bleekjes afsteekt tegen de flamboyante Sarkozy, die zich naar verluidt in de coulissen alweer warmloopt voor een rentree. Een affaire kan een geschenk uit de hemel zijn voor de fletse Hollande.

Stelling: beschouw bijstandsklusjes wél als taakstraf. Zielig, dat mensen met een bijstandsuitkering stomme klusjes voor de samenleving moeten doen? Deze week werd gediscussieerd over de maatregel om bijstandsgerechtigden om een ‘wederdienst’ te vragen – omdat het verrichte werk zo geestdodend was. Nee, het móet taakstrafachtig zijn. Want wie in de bijstand zit, is niet zielig: voor zielige mensen (chronisch ziek, arbeidsongeschikt, ontslagen, kinderrijk) zijn er andere uitkeringen. Wie in de bijstand komt, doet niet genoeg zijn best.

Het kabinet moet zich niet uitspreken tegen het terugtrekken van investeringen in Israël door de Nederlandse bedrijven PGGM en Vitens. Rutte en Timmermans zeggen steeds dat ze Nederlandse bedrijven ontmoedigen om investeringen te doen of andere activiteiten te ontplooien in of ten behoeve van Israëlische nederzettingen in de bezette Palestijnse gebieden. Maar ze verbieden niets: de staat heeft niets te zeggen over het beleid van bedrijven. Als zij echt achter dit standpunt staan, moeten ze zich nu niet uitspreken tegen het beleid van PGGM en Vitens. Vrijheid is vrijheid, niet alleen als het uitkomt.

Máxima, Willem-Alexander, Rutte en Schippers moeten een statement maken in Sotsji. Prima dat Nederland vier vertegenwoordigers laat afreizen naar Sotsji. Maar zij mogen niet vergeten een signaal af te geven tegen de discriminatie van homoseksuelen. Daarom moet Máxima gedurende het hele tripje hand in hand lopen met Edith Schippers, en Willem-Alexander met Mark Rutte. Het is een kleine moeite en een groot signaal.