Hoofd II

Column // Georgina Verbaan

‘Ik weet niet hoe ik hier ben binnengekomen , meneer. Ik werd hier wakker”, antwoord ik. Hij loopt naar het bureau, speurt met zijn ogen de ruimte af. Zijn blik blijft hangen op de slinger, zweetdruppels verzamelen zich op zijn voorhoofd. „U moet hier weg. En wel onmiddellijk”, zegt hij. „Weg? U kunt me toch niet wegsturen uit mijn eigen hoofd?” werp ik tegen. Hij laat een windje. Ik vermoed van de zenuwen. Hij giechelt beschaamd maar herstelt zich met een diep brommend „pardon”. Het is een groen windje. Slierten nevel drijven in de lucht. De stank is ondraaglijk. Uit zijn rechterbroekzak haalt hij een zakdoek tevoorschijn waar hij mee wappert voordat hij zijn voorhoofd afveegt. De letters G.C. staan erin geborduurd. De initialen van mijn twee voornamen. „Wellicht ten overvloede meneer, maar ik ben Georgina Carolina Verbaan. Aangenaam.” Ik steek mijn hand naar hem uit. Hij kijkt ernaar en draait zich bruusk om, haalt uit zijn linkerbroekzak wat brokjes en werpt die in een hoek. De komodovaraan sprint erop af en begint te vreten. Ik ga voor hem staan. „Heet u ook Georgina Carolina?” probeer ik wijzend op de zakdoek waarmee hij zijn handen afveegt. „Goed”, zegt hij afgemeten, en hij kijkt naar me op. Zijn gezicht is dat van mij met een snor. „Mijn excuses. U moet weten dat ik erg schrik van uw plotselinge verschijning. Natuurlijk stel ik me aan u voor, uiteraard. Verder zou ik onze omgang graag strikt zakelijk houden.” Zijn rechterwenkbrauw gaat bezwerend omhoog. „Dat is goed”, zeg ik. „Dus? U bent...?” „Ah, natuurlijk. Pardon”, hij steekt monter zijn handje naar me uit. „Ik ben George Clooney, aangenaam.” „Ah. Prima. En mag ik u vragen waar u zojuist vandaan kwam, meneer Clooney?” vraag ik knikkend naar het luik. „Uiteraard. Ik kwam uit de bovenkamer.” „De bovenkamer? Maar we staan nú toch in de bovenkamer?” „Haha! Nee”, lacht hij. „Dit is loze ruimte.” Hij gebaart lafjes om zich heen. De komodovaraan kijkt op. „Ik heb anders sterk de indruk dat mijn bewuste leven uitsluitend vanuit loze ruimte wordt aangestuurd, klopt dat?” George Clooney kijkt beschaamd naar zijn schoentjes. „En daar ben ik niet blij mee. Bovendien is het een bende! Het is tijd dat u uw verantwoordelijkheid...” Poef! En weg is George. Hoewel? Ik zie hem liggen op de vloer. Dun als een placemat. Ik rol hem op en neem hem mee onder mijn arm. Ik ken dit soort trucjes.