Doe ook eens de jump-yip

illustratie irene goede

Doe vanavond tijdens het avondeten eens iets geks. Je zit rustig je spaghetti naar binnen te slurpen of aardappels te prikken. Opeens leg je je vork neer. Je springt op. Je strekt je, gooit je handen omhoog en roept WIEHOE! Dan ga je meteen weer zitten. En dan kijk je de rest van het gezin indringend aan...

Als je moeder dan vraagt wat jij in vredesnaam aan het doen bent, kun je zeggen: ik doe een prairiehondje na. (En het mocht van Dr. Zeepaard.)

Prairiehondjes zijn geen honden. Ze lijken op marmotten en eekhoorns en wonen in Amerika. Ze leven in groepen in grote holen en eten gras. Het is een kalm leventje, zo lang ze goed opletten. Want ze staan op het menu van allerlei roofdieren: dassen, coyotes, lynxen, haviken, adelaars...

Meestal is een prairiehondje dus aan het grazen of aan het opletten of er een roofdier aankomt. Maar soms doet hij opeens iets wat de jump-yip heet. ‘Spring-gil’ in het Engels. Dat kun jij nu aan de eettafel nadoen. Het duurt maar een seconde. Extra grappig is dat andere prairiehondjes dat dan ineens óók gaan doen. Met z’n drieën of zelfs met z’n tienen na elkaar. Spring-gil! Spring-gil!

Waarom doen prairiehondjes zoiets raars?

Het lijkt erop dat de spring-gil een testje is. Eén prairiehond begint, en de rest moet het zo snel mogelijk nadoen. Reageren er wel tien dieren? Mooi, dan is de hele groep aan het opletten. Kun je zelf rustig doorkauwen. Maar als er niemand meedoet... dan is iedereen aan het suffen. Dan weet een prairiehond: tijd om zelf op te letten of er een adelaar of lynx aankomt.