Tori Amos - Under the Pink

Authentiek vond ik zangeres Tori Amos. Niet te vangen zweverig, verre van behaagziek en een tikkie eigenaardig wanneer ze bloedserieus beschreef hoe liedjes ‘als wezens tot haar kwamen’. Ze was een roodharige furie, hoog zingend en wild de pianotoetsen bewerkend. Tori’s emotionele onbevreesdheid was bewonderenswaardig. Op haar debuut Little Earthquakes (1991) schoot ze in vrijmoedigheid alle kanten op. Op Under The Pink (1994) klonken eveneens explosies, maar het was kleiner, akoestisch en beheerster. Weinig viel er soms van Tori’s schizofrene teksten te begrijpen. Hoewel. „Never was a cornflake girl”, zong ze in haar meesterlijke hit ‘Cornflake girl’ over verraad tussen vrouwen. Nou dát was tenminste een tot de verbeelding sprekende zin, voor mij in 1994 als eerstejaars op de School voor Journalistiek. Want wat ze wel was? ‘A raisin girl’, die waren spannender en open-minded; heel anders dan de kortzichtige cornflake-girl in een doos ontbijtgranen. Een toen aantrekkelijke gedachte in mijn nieuwe eigenzinnige en vrijdenkende omgeving.