The Prodigy - Music for the Jilted Generation

Als elfjarige kocht ik mijn eerste album – Dreambox van Mariah Carey. Nog geen twaalf maanden later droeg ik een zwart T-shirt met gifgroene Kurt Cobain-print – Cobain was Jezus op het schoolplein in die tijd. Had ik mezelf opnieuw geadviseerd, dan had ik in 1994 mijn vuistje gepompt op George Morels houseclassic ‘Lets groove’ of de epische trance trein The Orange Theme van Cygnus X over me heen laten komen. Maar ja, ik kwam weinig in markthallen in die tijd. Er was nog geen internet thuis, zelfs TMF en The Box bestonden nog niet. Op MTV zag je hysterische discoknallers als The Bomb van The Bucketheads (‘These sounds fa-fa-fall into my mihihihihind’), en het melancholische ‘Sour Times’ (‘Nobody loves me’) van Portishead. Maar na elven werd het pas echt spannend bij MTV. Dan kwam af en toe de opgefokte nachtmerriemuziek van The Prodigy voorbij. Nirvana was eigenlijk zeurderig kwelen bij je gitaar, zo bleek; de ratelende breakbeats van ‘Voodoo People’ op Music for the Jilted Generation, dat was pas echt next level puberprotest.