Soundgarden - Superunknown

Soundgarden was altijd het wat zonderlinge broertje van Pearl Jam en Nirvana. Te gecompliceerd voor de hitlijsten, te punk voor de metalheads, te metalig voor de punkers. De te vondeling gelegde bastaard van The Beatles en Black Sabbath. Na jarenlang voorbij te zijn gestreefd door Pearl Jam en Nirvana – nota bene door grunge godfathers Soundgarden zelf geïnspireerd – sloeg de band in 1994 terug. Er bestaan albums waarbij je aan alles afhoort dat de band bewust bezig was een meesterwerk te scheppen. Superunknown is er zo één. Gitarist Kim Thayil liet de versleten bank uit zijn woonkamer in de studio plaatsen, alles om maar beter te spelen, en strotgod Chris Cornell croonde en krijste acht uur per dag tot de hoofdpijn ondraaglijk was – en de take perfect. De studio moet hebben getrild op zijn grondvesten. Superunknown is een ritmisch en vocaal huzarenstukje, een epos van 16 nummers die samen elke uithoek van de rock bestrijken en je toch altijd maar aan één band doen denken en één band alleen: Soundgarden.