Column

Simone Haarloos

‘Als je het niet meer volhoudt, moet je het zeggen hoor. Maar niet loslaten!” Ik lig op de behandeltafel, mijn armen als gebonden vleugels op mijn rug. Er zit een soort superlijm tussen mijn billen en met mijn handen houd ik ze uiteen. Om niet op de kramp in mijn armen te letten, staar ik naar het stofwolkje dat een eigenwijze weg heeft gevonden in deze smetteloze kamer. Het is alsof ze me inwendig gaat onderzoeken, alsof er daar iets zit wat fout is. Maar deze gênante positie is puur om de buitenkant glad te strijken. Wie ik van binnen ben, moet ik vooral zelf weten, maar voor de buitenkant gelden bepaalde regels.

„Nog even hoor, dit is een pijnlijk stukje.”

Dat zegt ze steeds.

„Je mag straks twee dagen niet sporten en zweten, vanwege de bacteriën.”

Ik protesteer.

„De meeste mensen zijn juist blij wanneer ze dat horen, hoeven ze een keertje niet naar de sportschool.”

„En seks?” vraag ik.

„Te onhygiënisch.”

Ik lig met mijn gezicht van haar – de macht – afgericht en vraag wat ze er leuk aan vindt, aan waxen. Ze stapt opzij, de stofwolk wipt mee op de waai van haar beweging.

„Direct resultaat” zegt ze. „Je smeert, strijkt er een strip op en hup het haar is weg.” Ze vergeet vakkundig te vermelden dat de strip er niet hup, maar keihard ‘Au’ afgaat.

Ze oppert dat helemaal kaal mooier is dan een streepje. Alleen moeders laten soms wat staan, omdat ze anders te veel op hun dochter lijken. Ik heb geen kinderen en dus geen excuus, alles gaat eraf.

Ze zegt dat steeds meer mensen waxen, ook mannen, maar dat er tegenwoordig ook naar verven wordt gevraagd, men wil een driehoekje haar in neonkleuren.

„Belachelijk”, vindt ze, „een modegril. Bovendien, wie ziet die kleuren nou helemaal? Jij en je vriend.”

Over het publiek van mijn intieme delen denk ik iets breder dan zij. Ik beschrijf deze zelfverkozen mini-marteling, enigszins beschaamd, omdat ik het eigenlijk te gek vind om eens in de vijf weken een dik uur (plus twee dagen zonder sport en seks) van mijn leven te geven voor een modegril die als vanzelfsprekend wordt gezien. Omdat het al moeilijk genoeg is zelf over de binnenkant te beslissen en het daarom zo fijn is om met de winden mee te waaien wat uiterlijk betreft, omdat het me niet lukt om me in mijn eentje tegen de trend te keren, plaats ik een publieke stok achter de deur. Open de jacht op kale geslachtsdelen. Laat elkaar weten wat een onzin de leegte daar beneden is. Wie het kaal aantreft: protesteer, schreeuw.

Dat is het geluid dat uit de slaapkamer hoort te komen, niet het stroeve gepiep van wrijvende gladlijven.