Pavement - Crooked Rain, Crooked Rain

Opeens zie ik ze in mijn favoriete MTV-programma 120 Minutes. Verkleed als kerstman zijn ze op jacht met pijl en boog. Ze zetten een kapperszaak op stelten. Ze lopen achterstevoren door een festivalweide. De Amerikaanse gitaarband Pavement is een verademing in de stroom van droeftoeterige grunge uit het thuisland. Alles wat de band bijzonder maakt, komt in 1994 samen op Crooked Rain Crooked Rain. Op het eerste gehoor klinkt Pavement nonchalant met die zwabberende gitaren en die onvaste zang van Stephen Malkmus. Maar al snel valt op hoeveel venijn en gecontroleerde gekte in elk nummer zit. Soms opzichtig als de boel ontspoort (‘Unfair’) maar ook in het lieflijke ‘Range Life’ worden opeens sneren naar collegabands uitgedeeld. Gevoed door dubbele percussie staat Pavement voor een goddelijke onrust die in je lijf binnendringt. Onder die scheve sound zitten ook nog eens twaalf ijzersterke songs. Een kroon op dat magische 1994.