Oasis - Definitely, Maybe

Die humor- en stijlloze grunge uit begin jaren 90 is zelden aan mij besteed geweest. Zonder nadenken ruil ik één goede Britse band voor honderd Amerikaanse. Ik slaakte dan ook een zucht van verlichting toen na Nirvana en Pearl Jam eerst Suede de muziekkroon teruggreep, maar vooral toen Oasis’ ‘Live Forever’ mijn studentenkamer binnen denderde. Ergens op een zondagavond was het. Ik was die kamer aan het stofzuigen, MTV’s onvolprezen 120 Minutes stond op. De stofzuiger bleef nog aan onder de drums, ging uit toen Liam z’n sneer inzette en mijn raam vloog figuurlijk open toen Dat Refrein erin knalde. Wow! Op debuutalbum Definitely Maybe stonden minstens 4 van zulke anthems en nog geen jaar later overtrof broer Noel zichzelf op opvolger (What's The Story) Morning Glory. Oasis waren de nieuwe Beatles, Jam en Sex Pistols ineen. Een grote bek, maar singles, albums die het waarmaakten. Hysterische fans, een nieuwe jeugdcultuur en niet te vergeten f***ing great hair. Eat that, Eddie!