Nine Inch Nails - The Downward Spiral

Alleen dat begin al: dat geluid van zoemende vliegen. Want ja, opgenomen op het beruchte adres 10050 Cielo Drive in Beverly Hills: het huis waar de bende van seriemoordenaar (en miskend muzikant) Charles Manson de vrouw van Roman Polanski, actrice Sharon Tate, gruwelijk om het leven heeft gebracht. Manson en Polanski zouden elkaar jaren later ontmoeten - in Het Schervengericht van A.F.Th. van der Heijden. In 1994 was die roman er nog niet. Alleen het meest donkere, zwartgallige, naargeestige album dat ik ooit in mijn leven had gehoord. Alles wat ik tot nu toe had beluisterd, klonk na Nine Inch Nails’ The Downward Spiral alsof het door hippies was gemaakt. Het nummer dat ik letterlijk kapot draaide, was het laatste: ‘Hurt’. Die openingsregels. „I hurt myself today / To see if I still feel / I focus on the pain / The only thing that’s real.” Het nummer werd de soundtrack van menig verdriet en, vaker nog, zelfmedelijden. Raker en mooier dan Nine Inch Nails’ ‘Hurt’ kon het nooit meer worden, dacht ik. Tot jaren later Johnny Cash dit nummer coverde en bewees: dat kon dus wél.