Column

Een sfeer van boycot

Hoewel ik weet dat het voornamelijk met mijn eigen naïviteit te maken heeft, was ik werkelijk geschokt door het artikel over het drinkwaterbedrijf Vitens dat afgelopen woensdag in deze krant stond.

Kort samengevat ging het erover dat dat Nederlandse bedrijf wilde samenwerken met het Israëlische staatsbedrijf voor drinkwatervoorziening, maar daarvan heeft besloten af te zien toen het doorkreeg dat de Israëliërs het water wegpompen uit de Palestijnse gebieden om in gulle hoeveelheden te distribueren onder de Joodse kolonisten in de volgens internationaal recht meermaals illegaal verklaarde nederzettingen.

Ik had natuurlijk kunnen vermoeden dat dat gebeurt, maar het was nog nooit in mij opgekomen. Het stuk was ook goed gebracht, met een foto van een luxueus zwembad vol Israëliërs naast een foto van een zo goed als drooggevallen irrigatiekanaaltje in verdord Palestijns gebied.

Veruit het meest schokkend was de verhelderende infographic, waar met getekende waterpijpen haarfijn uit de doeken werd gedaan hoe het systeem werkt en hoe een huis met een Israëlisch vlaggetje zich vult met honderden liters helder blauw water per bewoner, terwijl het waterpeil in het Palestijnse huisje onder de door de WHO vastgestelde minimumhoeveelheid per persoon blijft. En daar moeten die Palestijnen dan ook nog eens meer voor betalen dan de kolonisten, terwijl het water is dat op hun eigen land is geregend en uit hun eigen grond is opgepompt. En zelf mogen ze geen putten slaan. Dat is door de Israëliërs verboden.

Vitens heeft het enige juiste besluit genomen, zou je zeggen. Maar zo wordt niet door alle partijen gedacht en dat is nog het meest schokkende. Er wordt druk uitgeoefend op het bedrijf om zijn beslissing te herzien en niet alleen vanuit Israël. VVD-kamerlid Han ten Broeke spreekt van „doorgedreven activisme”. In de Provinciale Staten van Flevoland is een motie aangenomen van ChristenUnie, CDA, SGP, VVD en PVV om protest aan te tekenen bij Vitens. Zowel minister Timmermans als premier Rutte verzekert dat Nederland zal blijven samenwerken met het Israëlische drinkwaterbedrijf.

En nu ook de pensioensverzekeraar PGGM om vergelijkbare redenen afziet van een Israëlisch samenwerkingsproject, rijzen er grote zorgen bij enkele fracties in de Tweede Kamer. Je zou denken dat ze zich druk maken om eventuele banden van Nederlandse bedrijven met een regime dat de oorspronkelijke bevolking in bezette gebieden berooft van haar eerste levensbehoefte, maar het tegendeel is het geval. De SGP en het CDA willen een debat met minister Timmermans omdat zij zich zorgen maken omdat er in Nederland ‘een sfeer van boycot’ tegen Israël hangt.

Daar ben ik ook tegen, tegen ‘een sfeer van boycot’. Een echte boycot zou eerder op zijn plaats zijn.