Beastie Boys - Ill Communication (24 mei)

1994 was een goed muziekjaar, en dat mocht wel ook. Na achttien jaar provinciaal isolement ging ik eindelijk op kamers in een stad waar wel platenwinkels waren. Daar sloeg ik mijn studiefinanciering meteen stuk aan Weezer, Helmet, Pavement, Dinosaur Jr. en Jon Spencer Blues Explosion. Inderdaad: alleen maar gitaren. Maar uitgerekend de beste plaat van dat jaar bestond vooral uit nummers zonder snaren. Op Ill Communication van Beastie Boys smolt stampende hiphop moeiteloos samen met lome kroegjazz, bloedgeile pornofunk en - toch nog gitaren! - snoeiharde hardcore. Het grootste mirakel: die schijnbare ratjetoe vormde een volkomen logische eenheid. De Beasties bewezen hun ‘Fight For Your Right (To Party)’-puberteit voorgoed te zijn ontstegen. In plaats van met gouden kettingen zwaaiden ze nu met instrumenten. En dat ze ook konden spelen, bleek in de Haagse Statenhal. De van straat gesnaaide poster van die show bleef mijn hele studententijd aan de muur hangen.