Misschien heeft ze wel zin

Ze lijken kansloos, mannen die vrouwen op straat proberen te versieren. Wat blijkt? Vrouwen staan best open voor vrijblijvende seks. Zolang hij maar aantrekkelijk is.

Een op de dertig jonge vrouwen gaat in op de seksuele avances van een onbekende ‘zeer aantrekkelijke’ jongeman, blijkt uit Frans onderzoek. Foto Hollandse Hoogte

Verslaggevers

Mannen. Lomperiken zijn het, als de versierpogingen die internetredacteur Anouk van Kampen te verwerken krijgt representatief zijn. Zaterdag vertelde zij in een opiniestuk in deze krant hoe zij op straat wordt bejegend. De mannen doen volgens Van Kampen weinig moeite. Op onbewaakte ogenblikken slaan ze toe. Als ze staat te wachten op de tram: „Ben je hier bekend? Ik zoek de weg naar... jouw hart.”

Botter kan ook. Bijvoorbeeld wanneer een man haar vraagt of hij haar „mag bezwangeren”.

Van Kampen vroeg zich af wie deze mannen zijn, met hun ogenschijnlijk hopeloze versiertrucs. Wie zijn ze – en waarom doen ze dit?

Er kwamen veel reacties binnen op haar stuk. Sommige leken in zichzelf een versierpoging. ‘Ik stel bewust botte vragen en heb hier voor mijzelf een goede reden voor’, schrijft een lezer. ‘De reacties van vrouwen zijn fantastisch en een beloning op zich. Mocht je meer info willen, dan kun je mij mailen met al je vragen!’ Het bericht wordt afgesloten met een smiley.

Een andere categorie reacties: biechtmailtjes. Eén man mailt dat hij tijdens een vakantie een viertal vrouwen heeft aangesproken in de hoop dat dit tot seks zou leiden. Hij faalde en concludeerde dat de tactiek toch niet werkt. Wel heeft hij begrip voor de versierpogingen van zijn seksegenoten. ‘Stel je voor dat één [vrouw] op de honderd hem er leuk uit vindt zien, of zielig vindt en medelijden heeft...’

Er hoeft er maar één ja te zeggen

Speelt de culturele achtergrond van mannen een rol bij het straatversieren? Van Kampen schat dat slechts zo’n 15 procent van de jongens die haar op straat proberen te verleiden autochtoon zijn. Dat is belangrijke informatie, vindt socioloog Herman Vuijsje. Hij verwijst naar de vorig jaar verschenen documentaire Femme de la rue van Sofie Peeters. „Dat was een goed onderzoek. Ze filmde hoe ze in Brussel door mannen op straat werd benaderd. Zij kreeg net als Van Kampen vaker seksistisch commentaar van allochtonen.”

Waar komt dat dan vandaan? Vuijsje: „Het heeft te maken met cultuur, maar ook met groepsgedrag.” Antropoloog

Jitse Schuurmans, van de Universiteit van Amsterdam, beaamt dat. „Mannen willen onderling hun mannelijkheid bewijzen. Even hun assertiviteit laten zien.” Maar of het vaker allochtonen zijn? „Ik ken geen onderzoeken die dat onderschrijven”, zegt Schuurmans.

Maar wat denken mannen – allochtoon of autochtoon – eigenlijk te bereiken met hun opmerkingen?

„Ik heb je hier rond zien lopen op de universiteit. Ik vind je heel aantrekkelijk. Ga je vanavond met me naar bed?”

Die vraag kregen studenten te horen in een klassiek Amerikaans onderzoek van Russell Clark en Elaine Hatfield, uitgevoerd in 1978 en 1982 (Journal of Psychology and Human Sexuality, 1989). Ze werden op de campus van hun universiteit aangesproken door een aantrekkelijke begin-twintiger van het andere geslacht, iemand die ze helemaal niet kenden, en die stiekem een medewerker was van de wetenschap.

De resultaten? Geen vrouw die ‘ja’ zei. Maar tweederde tot driekwart van de mannen stemde wél toe. Sommige mannen vroegen of het ook meteen kon – waarom wachten tot de avond? Anderen verontschuldigden zich. Sorry, ik ben getrouwd; sorry, ik heb een vriendin.

Mannen zijn geïnteresseerder in casual sex dan vrouwen, concludeerden de onderzoekers. Dus misschien dat sommige mannen daarom graag proberen op straat op botte wijze mooie vrouwen als Anouk van Kampen te versieren. Het is een soort spam: er hoeft er maar één ja te zeggen en je dag (of je week, of wat je frequentie ook is) is goed.

Maar er zegt er toch juist nooit één ja, blijkt uit dit onderzoek? Nou, dat is weer een beetje te kort door de bocht. In een recenter, Frans onderzoek (Archives of Sexual Behavior, 2009) accepteerde één van de dertig benaderde jonge vrouwen het aanbod van een jongeman – maar dan wel van een jongeman uit de groep ‘zeer aantrekkelijk’, niet uit de groep ‘gemiddeld aantrekkelijk’. En een Oostenrijks publiekstijdschrift dat het onderzoek minder wetenschappelijk overdeed, rapporteerde zelfs dat 6,1 procent van de benaderde vrouwen wel mee wilde voor seks (beschreven in Psychological Reports, 2005).

Straatversierder is niet kansloos

Er zijn ook wel andere onderzoeken waaruit blijkt dat vrouwen best openstaan voor vrijblijvende seks. Alleen, zoals de Amerikaanse psycholoog Terri Conley beargumenteerde (Journal of Personality and Social Psychology, 2011), het zijn over het algemeen niet de aantrekkelijkste mannen die op een vrouw afstappen met de vraag: „Wil je seks?” Een man hoeft die botte, directe vraag maar te stellen, en vrouwen vinden hem al minder aantrekkelijk en denken dat hij minder seksueel vaardig is.

Een vrouw die zo’n vraag stelt, werd in Conleys onderzoek als intelligenter, succesvoller en aantrekkelijker gezien dan een man die precies hetzelfde voorstel deed. Van zo’n man dachten vrouwen: dat kan weleens gevaarlijk zijn en ik ga er waarschijnlijk weinig seksueel plezier aan beleven.

Dat seksuele plezier is volgens Conley cruciaal. Met een vreemde van wie ze denken dat hij goed in bed is, willen vrouwen best vrijblijvende seks. En met Brad Pitt trouwens ook. Maar bij een willekeurige vreemde hebben ze er geen zin in. Die lijkt hun al snel een engerd.

Om op Van Kampens vraag terug te komen – waarom stellen die mannen vrouwen die botte vragen – kunnen we kort zijn: seks. Kansloos zijn ze niet, wijzen de onderzoeken uit. Maar hun wanhopige pogingen zijn weinig efficiënt.