‘Ik ben gek op het product. Ook door mijn aderen stroomt verf’

Vader: Dick van Wijhe (77)

Dochter: Marlies van Wijhe (48)

Opgevolgd: juli 2000

Bedrijf: Van Wijhe Verf, producent van de merken Wijzonol Bouwverven en Ralston

Plaats: Zwolle

Aantal medewerkers: 220

Marlies van Wijhe en vader Dick. „De dreiging van rode cijfers jaagt mij voort.”

Ze begon op haar vijftiende bij Van Wijhe Verf, als kantinejuffrouw. Het was een vakantiebaantje voor Marlies van Wijhe. Ze bracht thee en koffie rond bij alle medewerkers in de fabriek. Ze was dan wel de dochter van de directeur, aan het eind van de week moest ze gewoon een zakje met geld ophalen bij het uitzendbureau, net als de andere vakantiekrachten. „Ik vraag me af of iedereen wel wist wie ik was.”

Inmiddels is Van Wijhe algemeen directeur. Ze behoort tot de vierde generatie, en ze is de eerste vrouw die aan de top van het familiebedrijf staat. Nee, ze droomde er vroeger niet van om in het bedrijf te gaan. Toen ze op de middelbare school zat, wilde ze bioloog worden. „Ik had wel wat met het bedrijf, maar ik wilde er zelf niets mee. Misschien was het omdat ik juist iets anders wilde doen dan mijn vader.”

Dat veranderde toen Marlies de studie bedrijfskunde ging doen in Groningen, van 1983 tot 1989. Sindsdien is ze altijd betrokken geweest bij het bedrijf. Ze kreeg steeds meer interesse voor de firma. „Ik ben gek op het product. Er stroomt verf door onze aderen.”

Op haar 21ste volgde een belangrijk moment. Vader Dick riep de familie bij elkaar, onder wie Marlies en haar twee jaar jongere zus Marijke. De vraag was hoe het verder moest met het bedrijf. „Ik had wat gezondheidsklachten”, vertelt Dick. „En er waren een aantal partijen geïnteresseerd in een overname.”

Dick vroeg of zijn dochters in de toekomst het bedrijf mogelijk wilden overnemen. Zo niet, dan zou hij het bedrijf waarschijnlijk verkopen. Na twee weken kwam het goede nieuws: ze zouden op termijn de zaak voortzetten.

Marlies ging na haar studie eerst vijf jaar bij chemieconcern DSM in Limburg werken, als productmanager. „Ik wilde niet direct het familiebedrijf in. Het leek me beter om aan het begin van mijn loopbaan niet onder mijn vader te werken.” In 1994 kwam ze in het bedrijf, als hoofd van de afdeling export. Ten opzichte van DSM ging ze er in salaris op achteruit. Zes jaar later werd ze algemeen directeur.

Ze heeft er de capaciteiten voor, zegt haar vader. „Dat noemen we hier de gouden driehoek: willen, kunnen en doen. Dat heeft zij allemaal. Iedereen was erg opgelucht dat Marlies het overnam.” Hij is nu adviserend commissaris. „Ik heb maar één afspraak met Marlies: operationeel sta ik op afstand, maar strategisch geef ik gevraagd en – af en toe – ongevraagd advies.”

Hij heeft geen druk uitgeoefend, zegt hij. Zus Marijke had geen interesse om leidinggevende te worden, zij werkt op de marketingafdeling. De zussen hebben beiden 45 procent van de aandelen, vader Dick heeft de overige 10 procent.

Elk kwartaal vergadert de familie thuis aan de eettafel. Daar worden tal van zaken besproken, waaronder de financiële situatie van het bedrijf. Moeder Thea leidt de vergaderingen, Marlies legt verantwoording af en vader Dick notuleert.

De crisis in de bouw raakt ook Van Wijhe Verf, in 2009 moesten 25 medewerkers worden ontslagen. Er zijn niet vaak conflicten, zegt Marlies, maar als het toch zover komt, dan geldt er één gouden regel: het voortbestaan van het bedrijf gaat altijd voor. „Ruzies schaden het bedrijf, ze moeten opgelost worden”, aldus Marlies.

De druk op haar is groot. Ze noemt het haar grootste nachtmerrie als het bedrijf onder haar leiding kapot zou gaan. „De dreiging van rode cijfers jaagt mij voort”, zegt Marlies, die Zakenvrouw van het jaar werd in 2010.

Wat doet ze anders dan haar vader, die van 1971 tot 2000 de leiding had? „Ik leg meer de focus op het buitenland en de marketing. Ik ben commercieel ingesteld, mijn vader is van huis uit een techneut.” Net als haar vader is ook zij nu continu bezig met het bedrijf. „Ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed. Ja, ik ben getrouwd met het bedrijf.”