Waarom Netflix je van die extreem specifieke genres aanraadt

Dit was een 1 aprilgrap van Netflix vorig jaar. Maar het verschil met de echte hyperspecifieke genres is niet eens zo groot. Foto Netflix

Wie Netflix gebruikt, herkent ze wel: die vreemde hyperspecifieke genres die je aangeboden krijgt. ‘Drama’s over Zuid-Amerika in de jaren vijftig’, of ‘documentaires met pratende dieren gebaseerd op een boek’. Het fascineerde techschrijver Alexis Madrigal zo dat hij op onderzoek uitging. Hij ontdekte dat er 76.897 (!) van zulke micro-genres bestaan - en ook waarom.

Naarmate Madrigal verder inzoomde op het algoritme van de videostreamingdienst, ontdekte hij dat elke serie en film uit het aanbod beoordeeld wordt door ‘taggers’: zij bepalen aan de hand van het daarvoor opgestelde handboek, de Netflix Quantum Theory, in welke mate een film bijvoorbeeld ‘feelgood’ of ‘romantisch is, voor welke leeftijden het geschikt is, wat het belangrijkste onderwerp is en waar het zich afspeelt. De microgenres worden vervolgens opgesteld volgens deze formule:

Region + Adjectives + Noun Genre + Based On... + Set In... + From the... + About... + For Age X to Y

Maar in de Netflix-wereld worden die variabelen nooit allemaal gebruikt. De ene keer wordt de herkomst genoemd (‘Franse drama’s over…’), de andere keer waar het op gebaseerd is (meestal een boek), dan weer voor welke leeftijden het geschikt is. Vier verschillende variabelen in één omschrijving is het maximum.

Het stuk van Madrigal is goed omdat zijn vrolijke nieuwsgierigheid erin doorschijnt: hij wil weten hoe groot de ijsberg is waarvan hij het topje in zijn eigen Netflix-aanbevelingen ziet. Daardoor stuit hij op een fascinerende wereld van data, waarin het ‘taggen’ door mensen en het algoritme van computers samenwerken. Hij ziet ook hoe die aanbevelingen vervolgens weer ingezet worden:

“The data can’t tell them how to make a TV show, but it can tell them what they should be making. When they create a show like House of Cards, they aren’t guessing at what people want.”

Daarnaast maakte Madrigal een eigen ‘genre-generator’, een database die Netflix-achtige genres uitspuugt. Voor de lol kan deze wel meer dan vier variabelen aan, waardoor de kans bestaat dat je ‘First Love Immigrant-Life Satanic Sci-Fi Movies Set in Latin America For Ages 8 to 12 For Hopeless Romantics’ tegenkomt.

Lees het hele artikel van Alexis C. Madrigal bij The Atlantic (4.967 woorden, ongeveer 23 minuten leestijd).