Zes wodka-Red Bull, hooguit zeven

Jongeren onder 18 mogen geen alcohol kopen. Dus pakken Zeeuwse tieners in het eerste alcoholvrije weekend de ‘zuipbus’ naar België.

Een witte touringcar rijdt langs opstaplocaties in Zeeuws-Vlaanderen: Sluis, Oostburg, Terneuzen, Breskens. Tieners wachten in de regen. Rillend komen de jonge meisjes de bus binnen. Dunne panty’s in de snijdende wind. Organisator Daniel Dankaart (16) streept alle namen af in de zwarte map op zijn schoot. De bestemming is discotheek Noxx in Antwerpen.

‘NIX18, gewoon 16+, omdat het kan!’, staat er op de Facebookpagina Party-People Zeeuws-Vlaanderen, de organisatie achter de bus. Het is een verwijzing naar de overheidscampagne NIX18: ‘Niet roken, niet drinken onder de 18’. Want jongeren onder de 18 mogen sinds 1 januari geen alcoholhoudende drank meer kopen in Nederland. In België geldt 18 jaar als minimale leeftijd om sterke drank te bestellen, maar bier en wijn zijn wel toegestaan voor 16-plussers.

Ook in de touringcar gelden andere regels. De helft van de jongeren in de bus is onder de achttien. Voor 1 euro koop je een biertje. Een fles ‘bubbels’ kost tien keer zoveel. Drank meenemen mag ook. Daar doet de organisatie niet moeilijk over.

De drank in discotheek Noxx is hartstikke duur, zegt Laura (16). „Als je een wodka met Red Bull koopt, geef je een tientje en krijg je maar 1 euro terug.” Oneerlijk, vindt ze het Nederlandse drankverbod. „Het is toch gek dat ze zoiets zomaar kunnen afnemen.’’

„En dat terwijl 16- en 17-jarigen het meeste drinken”, schreeuwt een jongen met een zwarte jas door de bus. Er klinkt gelach. Laura: „Daarom gaan we voortaan gewoon naar België.”

Laura kent haar grenzen, zegt ze. Zes wodka met Red Bull op een avond, hooguit zeven. Naar haar leeftijd is in de Belgische discotheken nog nooit gevraagd.

„Als ik begonnen ben met drinken, dan blijf ik gaan”, zegt haar vriendin Kayleigh (ook 16). Dan moet iemand tegen haar zeggen dat het genoeg is geweest. De vorige keer in Noxx deed niemand dat. Toen moest ze kotsen, middenin de discotheek. Als je dat even doorgeeft aan het personeel is er niets aan de hand, verzekert ze. Zoiets zijn ze wel gewend. Dan wordt er een emmer zand overheen gegooid. Kayleigh: „Klaarrrr.”

Sebastiaan Keijmel (34) begon vorig jaar met het organiseren van de ritjes naar België. Niet omdat hij jongeren van 16 en 17 een alternatief wil bieden nu ze in Nederland geen drank meer mogen kopen. Nee, hij wilde iets bieden, voor iedereen. In Zeeuws-Vlaanderen was niets meer te beleven, zegt hij. De laatste discotheek is vorig jaar gesloten. Inmiddels werkt hij samen met Daniel. Ze zijn dj en kennen elkaar van feestjes.

Nu de wet is veranderd, verwacht Keijmel meer aanmeldingen voor zijn bussen. „Maar met de term zuipbussen wil ik niets te maken hebben”, zegt hij. Het gaat volgens hem om een gezellige avond stappen, niet om het zuipen.

Het is twaalf uur. De bus arriveert in Antwerpen. Noxx ligt op een industrieterrein, tussen de woonboulevards en leegstaande kantoorpanden. De bus wordt geparkeerd voor de ingang. De jongeren mogen zo doorlopen naar binnen. Ze hoeven zich niet te legitimeren.

In de main room hangen discoballen naast goudgeverfde halve manen en witte kroonluchters. Flessen drank worden geserveerd met vuurwerk. Twee Nederlandse meisjes staan in een hoekje. Ze dragen korte jurkjes met glitters. Ondeugende blikken, zwiepende, bruine haren. In de bus waren ze stil, maar die verlegenheid verdween na twee wodka. Om hen heen een groep jongens.

De Belgen in de Antwerpse discotheek vinden al die Nederlanders prima. Ze kunnen maar moeilijk geloven dat de alcoholleeftijd juist in het tolerante Nederland is gestegen. „Vreemd”, concluderen vier vrienden. Voor hen staan twee flessen Belvedere-wodka. Kosten: 260 euro per fles. Het vuurwerk is uitgedoofd. Als de flessen leeg zijn en de jongens zijn verdwenen, loopt er een ander groepje naar de tafel. Ze maken foto’s van elkaar met de lege flessen wodka in hun hand.

Het is twee uur. Gers Pardoel is zojuist het podium opgeklommen. „Ik neem je mee op reis”, zingt hij. „Naar Rome of Parijs”, schreeuwt het publiek. Een Nederlandse artiest is geen uitzondering in de Belgische discotheek.

Rondom de meisjes met de glitterjurkjes heeft zich inmiddels een dronken voetbalteam uit Rotterdam verzameld. De andere Zeeuwen zijn er klaar mee. Ze zijn nuchter, omdat ze straks vanaf de opstapplaats nog naar huis moeten rijden. Of ze hebben de hele dag gewerkt.

Het is half vijf. Daniel zit voorin, opnieuw met zijn zwarte map. Hij streept alle namen af. Iedereen is binnen. De meesten zijn allang blij dat ze naar huis kunnen. Fleur: „De vorige keer was heel Hulst van de kaart. Toen werd er echt veel gekotst.”

Er wordt dit keer niet overgegeven, wel meegezongen. Daar in dat kleine café aan de haven en Ich bin Schnappi, das kleine Krokodil. Een van de meisjes in de glitterjurkjes schuifelt naar voren. Of er andere muziek aan mag, vraagt ze. „SlamFM, of zo.”

Er gebeurt nooit iets geks in de bus, zegt Daniel. Er is altijd iemand van de organisatie bij. „Meestal zijn de meisjes in de meerderheid. Die houden de jongens onder controle.” Twee nummers later klinkt er nog maar een stem door de bus. „Hé buschauffeur, de hele bus moet pissen.” Daarna wordt het stil.