Vooral veel verdriet

De schaatsers waren gisteren amper bezig met de wedstrijd // Het NK was vooral een indrukwekkend eerbetoon aan Sjoerd Huisman, de schaatser die vorige week op 27-jarige leeftijd plotseling overleed

De marathonschaatsers rijden voorafgaand aan het NK een ereronde voor de overleden schaatser Sjoerd Huisman. Foto Robin Utrecht

Redacteur schaatsen

Gary Hekman had vlak voor de wedstrijd een rood-gele Superman-S op de mouw van zijn schaatspak laten drukken, met daaronder de naam van zijn overleden collega: Sjoerd Huisman. ‘Je gaat gewoon mee maat!!’ twitterde Hekman kort voor de race. „Die S stond eigenlijk voor Sjoerd, zei hij altijd. Hij had zelf een keer voor de gein zo’n pak gekocht. Dat was Sjoerd.”

Bleke koppies aan de startlijn. Bomen van kerels, zoals Hekman, met vochtige ogen. Schaatsers met rouwbanden, klaar voor de start, maar in gedachten bij de vriend die hun vorige week zo plotseling ontviel. Achter een foto van Huisman zet het peloton zich schoorvoetend in beweging voor een laatste ronde, begeleid door het nummer ‘Hey Brother’, van Avicii. Dan zijn ze weg voor de wedstrijd, gadegeslagen door Huisman, vanaf een manshoge poster in de binnenbocht. Onder zijn muts zijn kenmerkende blonde manen.

Het NK marathon, gistermiddag in Dronten, was vooral een indrukwekkend eerbetoon aan de schaatser die vorige week op 27-jarige leeftijd plotseling overleed aan een hartstilstand. De schaatser die net op de weg terug was nadat hij een lange periode had gekwakkeld met zijn gezondheid, in de nasleep van een auto-ongeluk in 2011, na een onverklaarbare black-out. „Maar hij telde echt weer mee”, zei Hekman gisteren. „Iedereen hield weer rekening met Sjoerd.”

Ja, aan het eind van de dag waren er kampioenen in Dronten: Arjan Stroetinga behaalde bij de mannen zijn vijfde nationale titel na een eindsprint met Hekman, bij de vrouwen ging de titel naar Foske Tamar van der Wal. Maar zij kon het niet opbrengen te juichen. „Ik voel geen grote vreugde”, zei ze – de gouden medaille om haar nek. „Het is een heel gekke week geweest. Je voelde zoveel verdriet op de ijsbaan. Het speelt de hele week door je hoofd. Steeds denk je, als je wakker wordt: wát een drama. Ik ben geen moment bezig geweest met dit NK.”

Afgelopen vrijdag had de schaatswereld in Hoorn al met een imposante hommage afscheid genomen van de schaatser, met een laatste ronde over het ijs van De Westfries. De rouw in het hechte Nederlandse schaatswereldje betrof niet alleen het verlies van een groot schaatser – zoals hij toonde tijdens die gedenkwaardige titelstrijd van 2009, op het ijs van de Oostvaardersplassen. Het peloton verloor vooral een bijzonder mens, geliefd bij ploeggenoten en concurrenten, zoals Hekman. Een man met een lach en een vriendelijk woord voor iedereen in zijn omgeving. „Sjoerd was een zeer gewaardeerde en populaire sportman”, zei directeur Sport van de KNSB, Arie Koops over Huisman. „Kinderen liepen weg met hem. Hij was hun held, maar toch voor iedereen aanraakbaar. Een groot kampioen, maar hij voelde zich voor niemand te groot.”

Door de plotseling dood van Huisman kende het NK in Dronten een bizarre voorbereiding voor de meeste schaatsers. Vrijdagavond waren ze urenlang op de been voor het afscheid van Huisman in Hoorn, zaterdag volgde de crematie. „Natuurlijk is zo’n voorbereiding waardeloos”, zei Hekman. „Je wilt waardig afscheid nemen van Sjoerd. Ik heb niet eens aan het NK gedacht.”

In overleg met de familie Huisman besloot schaatsbond KNSB het NK in Dronten ‘gewoon’ door te laten gaan, omdat dat ook de wens van Sjoerd Huisman zelf was geweest. Bij de vrouwen ontbrak wel Huismans zus Mariska, vorig jaar nog nationaal kampioene op natuurijs. „De afgelopen week is een emotionele achtbaan geweest”, zei haar partner Barry de Jong, ploegleider van het schaatsteam van Beter Openhaardhout. „Mariska heeft wel even overwogen te rijden, als eerbetoon aan Sjoerd, maar ze kan het niet opbrengen. Ze heeft geen energie op dit moment, ze is een wrak. Het moet eerst een plekje krijgen.”

Hoewel de sfeer bij het kampioenschap totaal anders is dan andere jaren verlopen de wedstrijden volgens een bekend patroon. Bij de vrouwen sprint Van der Wal geroutineerd naar de zege, bij de mannen wordt afmaker Stroetinga door zijn BAM-ploeggenoten vakkundig afgezet voor de eindsprint. Hij is net te snel voor Hekman, die zich snikkend over de boarding laat vallen. Hij had maar één doel gehad: zijn gestorven kameraad gedenken met een titel. Vandaar ook die Superman op zijn arm. „Ik dacht alleen maar: ik ga winnen, ik ga wel tien keer dood in de koers. Het moet gewoon. Tijdens de wedstrijd keek ik af en toe even naar beneden, naar mijn arm. Dan dacht ik: ik moet het voor hem doen. Maar ja, het heeft niet geholpen. Ik ging te vroeg aan voor de sprint, waardoor ik niet nog eens kon versnellen. Tweede worden is waardeloos. Ik was liever 25ste geworden.”