Na twee wodka is de gêne snel verdwenen

Sinds 1 januari mogen jongeren onder de 18 in Nederland geen alcohol meer kopen // Na 1 februari rijden extra ‘zuipbussen’ naar België zodat ze daar kunnen stappen // nrc.next reed alvast mee

Een witte touringcar rijdt langs verschillende opstaplocaties in Zeeuws-Vlaanderen. Sluis, Oostburg, Terneuzen, Breskens. Tieners wachten buiten, in de regen. Rillend komen de jonge meisjes de bus binnen. Dunne panty’s vormen geen partij voor de snijdende Zeeuwse wind. Organisator Daniel Dankaart (16) streept alle namen af in de zwarte map op zijn schoot. De bestemming: discotheek Noxx in Antwerpen.

‘NIX18, gewoon 16+, omdat het kan!’, staat er op de Facebookpagina Party-People Zeeuws-Vlaanderen, de organisatie achter de bus. Het is een verwijzing naar de overheidscampagne NIX18: ‘Niet roken, niet drinken onder de 18’. Want jongeren onder de 18 mogen sinds 1 januari geen drank meer kopen in Nederland, maar in België is de wet onveranderd. Daar geldt 16 als minimale leeftijd om een drankje te bestellen.

Ook in de touringcar gelden andere regels. De helft van de jongeren in de bus is onder de achttien. Voor 1 euro koop je er een biertje. Een fles champagne kost tien keer zoveel. Drank meenemen de bus in mag ook. Daar doet de organisatie niet moeilijk over.

De drank in discotheek Noxx is hartstikke duur, zegt Laura (16). „Als je een wodka met Redbull koopt geef je een tientje en krijg je maar 1 euro terug.” Maar het is niet anders. In Nederland mag ze geen drank meer kopen. Oneerlijk, vindt ze. „Het is toch gek dat ze zoiets zomaar kunnen afnemen.’’

„Het is crisis en dan gaan ze zoiets afschaffen. En dat terwijl 16- en 17-jaringen het meeste drinken!” schreeuwt een jongen met een zwarte jas door de bus. Er klinkt gelach.

Laura: „Daarom gaan we voortaan gewoon naar België.”

Leeftijd wordt niet gevraagd

Laura kent haar grenzen, zegt ze. Zes wodka met Redbull op een avond, hooguit zeven. In België mag sterke drank alleen geschonken worden aan jongeren vanaf 18 jaar, maar naar haar leeftijd is in de discotheken nog nooit gevraagd.

„Als ik begonnen ben met drinken, dan blijf ik gaan”, zegt haar vriendin Kayleigh (ook 16). Dan moet iemand tegen haar zeggen dat het genoeg is geweest. De vorige keer in Noxx deed niemand dat. Toen moest ze kotsen, middenin de discotheek. Als je dat even doorgeeft aan het personeel is er niets aan de hand, verzekert ze. Zoiets zijn ze wel gewend. Dan wordt er een emmer zand overheen gegooid. Kayleigh: „Klaarrrr.”

Sebastiaan Keijmel (34) begon vorig jaar met het organiseren van de ritjes naar België. Niet omdat hij jongeren van 16 en 17 een alternatief wil bieden nu ze in Nederland geen drank meer mogen kopen. Nee, hij wilde iets bieden, voor iedereen. In Zeeuws-Vlaanderen was niets meer te beleven, zegt hij. De laatste discotheek is er vorig jaar gesloten. Inmiddels werkt hij samen met Daniel. Ze zijn dj en kennen elkaar van feestjes.

Nu de wet is veranderd verwacht Keijmel meer aanmeldingen voor zijn bussen. „Maar met de term zuipbussen wil ik niets te maken hebben’’, zegt hij. „Het gaat volgens hem om een gezellige avond stappen, niet om het zuipen.”

Het is twaalf uur. De bus arriveert in Antwerpen. Noxx is gelegen op een industrieterrein, tussen de woonboulevards en leegstaande kantoorpanden. De bus wordt geparkeerd voor de ingang. De jongeren mogen zo doorlopen naar binnen. Ze hoeven zich niet te legitimeren.

In de main room hangen discoballen naast goudgeverfde halve manen en witte kroonluchters. Flessen drank worden geserveerd met vuurwerk. Twee Nederlandse meisjes staan in een hoekje. Ze dragen korte jurkjes met glitters. Ondeugende blikken, zwiepende, bruine haren. In de bus waren ze stil, maar die verlegenheid verdween na twee wodka. Om hen heen een groep jongens.

260 euro per fles

De Belgen in de Antwerpse discotheek vinden al die Nederlanders prima. Ze kunnen maar moeilijk geloven dat de alcoholleeftijd juist in het tolerante Nederland is gestegen. „Vreemd”, concluderen vier vrienden. Voor hen staan twee flessen Belvedere-wodka. Kosten: 260 euro per fles. Het vuurwerk is uitgedoofd. Als de flessen leeg zijn en de jongens zijn verdwenen, loopt er een ander groepje naar de tafel. Ze maken foto’s van elkaar met de legen flessen wodka in hun hand.

Het is twee uur. Gers Pardoel is zojuist het podium opgeklommen. „Ik neem je mee op reis”, zingt hij. „Naar Rome of Parijs”, schreeuwt het publiek. Een Nederlandse artiest is geen uitzondering in de Belgische discotheek.

Rondom de meisjes met de glitterjurkjes heeft zich inmiddels een dronken voetbalteam uit Rotterdam verzameld. De andere Zeeuwen zijn er klaar mee. Ze zijn nuchter, omdat ze straks vanaf de opstapplaats nog naar huis moeten rijden. Of ze hebben de hele dag gewerkt. „Mijn knieën kunnen niet meer”, zegt Fleur (16). Maar ze moeten wachten. De bus rijdt pas over een uur weer terug.

Het is half vijf. Daniel zit voorin, opnieuw met zijn zwarte map. Hij streept alle namen af. Daarna telt hij hoofden. Iedereen is binnen. De meesten zijn allang blij dat ze naar huis kunnen. Fleur: „De vorige keer was heel Hulst van de kaart. Toen werd er echt veel gekotst.”

Er wordt dit keer niet overgegeven, wel meegezongen. ‘Daar in dat kleine café aan de haven’ en ,’ch bin Schappi, Das kleine krokodil’. Een van de meisjes in de glitterjurkjes schuifelt naar voren. Of er andere muziek aan mag, vraagt ze. „SlamFM, ofzo.” Na drie pogingen komt de boodschap over. De anderen praten haar een paar keer na. Met een overdreven dubbele tong: „Mag er andere muziek op?” De muziek blijft aan.

Er gebeurt nooit iets geks in de bus, zegt Daniel. Er is altijd iemand van de organisatie bij, maar nooit hoeft er iemand in te grijpen. „Meestal zijn de meisjes in de meerderheid. Die houden de jongens onder controle.” Er wordt voorzichtig polonaise gelopen door de bus, met drie man sterk. Twee nummers later klinkt er nog maar een stem door de bus. „Hé buschauffeur, de hele bus moet pissen.”

Daarna wordt het stil.