Vermentino is de nieuwe sauvignon

Harold Hamersma voorspelt een goed jaar voor vreemde druiven en kleine huizen.

Rood, wit en soms rosé, Annick Schreuder, 19,99 euro . De Bezige Bij.

Welbeschouwd heb ik afgelopen november de wijndrinkers al even een sneak preview gegund voor 2014. In mijn bijdrage besprak ik de nieuwe, zevende editie van The World Atlas of Wine van Jancis Robinson en Hugh Johnson. In het voorwoord gunnen de auteurs ons een blik in de glazen bol, waarbij het duo veel aandacht besteedt aan de wereldwijde trends. In hun vooruitblik herken ik veel.

Zo noteren zij dat de belangstelling voor de internationaal bekende wijndruiven enigszins tanende is. De wijnconsument begint steeds meer interesse te krijgen in minder bekende soorten en lokale variëteiten. Om die toekomstbeschouwing onderstreept te krijgen, hoef ik alleen maar te kijken wat ik de afgelopen paar jaar aan ‘andere’ druiven dan de Grote Vijf (cabernet sauvignon, merlot, syrah, chardonnay en sauvignon blanc) bij de supermarkten heb zien instromen. Van Grüner Veltliner, pinot noir en viognier kijkt niemand meer op, maar inmiddels hebben ook furmint, fiano en xarel-lo hun posities in de schappen ingenomen.

Bovendien constateren de schrijvers een groeiende behoefte aan wijnen met een duidelijke herkomst. De wijndrinker begint een milde argwaan te ontwikkelen voor ‘bedachte’ wijnen. De ‘likeability’ van merken als Wild Pig, Arrogant Frog en Yellow Tail lijkt daarmee in het geding. Wat is dat voor wijn? Wie maakt het? Hoe kan het dat ze jaar in jaar uit hetzelfde smaken? En in het kader daarvan vraag ik mij af of het wel zo verstandig was van de Australische firma Casella om onlangs een trots persbericht te sturen dat ze wereldwijd hun miljardste fles Yellow Tail hadden verkocht.

Maar laten we dan toch weer eens naar eigen land kijken. Er is een parallel met een ander populair genotsartikel: koffie. Het is geen toeval dat Douwe Egberts onder het motto ‘Proef de oorsprong’ net vijf soorten ‘terroirkoffie’ heeft geïntroduceerd. Roodmerk is een massaproduct. Om echt te genieten kan de koffiedrinker nu een uitstapje maken naar Java, Mexico, Brazilië of India. En zelfs van koffie genieten afkomstig van één plantage, in wijnland ‘single vineyard’ genoemd. Bovendien is hij bereid daar meer voor te betalen.

En dat geldt ook voor de wijndrinker. Dat kan ik opmaken uit een onderzoek van International Wine and Spirit Research (IWSR) naar het Nederlandse wijndrinkgedrag. Tot 2016 gaan we 16,5 procent meer wijnen kopen van 8 euro of duurder, zo luiden de voorspellingen. Het segment tussen de 4 en 8 euro groeit eveneens, maar minder: 3,77 procent. En de belangstelling voor wijnen onder 4 euro slinkt met 1 procent.

Avontuur

Met andere woorden, we gaan de confectiewijnen links laten liggen. We gaan rood, wit en rosé proberen waar meer avontuur in zit. Wijn die we niet gedachteloos achteroverslaan. Wijn waar in plaats van het mailadres of het telefoonnummer van klantenservice die van de wijnmaker achterop staat.

Volgens The World Atlas of Wine moeten we vooral de nu nog onbekende wijnregio’s als de kust van Kroatië, Kakheti in Georgië, Canterbury in Nieuw Zeeland, Swartland in Zuid-Afrika en Ningxia in China in de gaten houden. Maar volgens mij kunnen we het ook dichterbij zoeken. Zo huisvest Italië het grootste aantal autochtone wijndruiven ter wereld. Een daarvan is de vermentino die op het piepkleine, wijnonbekende eiland Elba in de vorm van Cecilia ‘Zeta del Tucano’ 2012 kittig wit met een bite geeft, knisperend van de citrus en krakend van de amandel. Vergeet u azienda agricola Cecilia vooral ook zelf niet even een berichtje te sturen met wat u ervan vond?