Stof in de wind

Technologie

Carola Houtekamer Hoe efficiënt zou het zijn als we mail een houdbaarheidsdatum geven? Er komen steeds meer ‘beperkt-houdbare-berichten-apps’.

Als je nou maandag je mailbox eens helemaal niet opent. Geloof me, er ligt echt niks nuttigs op je te wachten. Het enige waar je de eerste werkdag van 2014 mee bezig zult zijn, is het weggooien van futiele, gedateerde post van oververmoeide collega’s die vlak voor de kerstvakantie hun onafgemaakte werk nog even over de schutting hebben gegooid.

‘Denk jij nog aan die offerte?’ Nee.

‘Plan jij die vergadering voor januari alvast in?’ Nee.

‘Haal jij de kaasstengels voor de Nieuwjaarsreceptie?’ Nee.

‘Doe je wel op tijd de declaraties van 2013.’ Nee.

Maandag wordt, ik beloof het, de meest inefficiënte werkdag van het jaar. En dat schreeuwt om drastische maatregelen. Geen softe suggesties als ‘besteed maar één uur aan mail’, of ‘reply niet als dat niet echt nodig is’, maar échte oplossingen.

En die zijn er. Een fijne trend van 2013 was de opkomst van ephemeral apps. Vluchtige, vergankelijke technologie. De bekendste: Snapchat, de dienst die je bericht of foto een paar seconden na ontvangst vernietigt. De foto wordt niet bewaard op je telefoon, en ook niet op de servers van Snapchat. De dienst is wel net in opspraak wegens een akelig datalek, maar het idee – data met houdbaarheidsstempel – blijft bestaan.

En zo kwamen er meer beperkt-houdbare-berichten-apps. De self-destructing chat-dienst Blink. Frankly, waarin je je kortlevende bericht ook nog eens kunt versieren met grote letters en kleurtjes. Wickr.

Vraag is nog: waar blijft vluchtige e-mail? Hoe efficiënt zou het zijn als we mail een houdbaarheidsdatum geven? Ga je nog even langs de AH op het station? Hoef je niet meer te lezen als je al thuis bent. Wissen dus. Is de deadline van dat rapport dit weekeinde? Dan maakt het maandag niet meer uit of je dit bericht leest. (Nu willen we natuurlijk nooit de kans mislopen om onze naaste op vergeetachtigheid of gemiste deadlines te wijzen, maar toch. Met wat zelfdiscipline worden we hier allemaal beter van.)

Vluchtige data is wat we nodig hebben. Het merendeel van onze complimentjes, beledigingen, opdrachten, foto’s en grapjes zijn niet bestemd voor de eeuwigheid. Wij zijn stof in de wind, en dat zouden onze woorden ook moeten zijn.

Komt bij dat we inmiddels graag vergeten wíllen worden, nu we weten wat de overheid allemaal over ons onthoudt. Ephemeral apps verbeteren de vergetelheid, maar niet helemaal. Er is makkelijk een hack te maken die die zwoele foto of dat bericht met creditcardnummer toch opslaat.

Wat ook lastig is: wie berichten en mails verzendt, creëert onherroepelijk metadata. En metadata – de wie-wanneer-waar van een bericht – onthult heel veel over wat we doen en wie we kennen. Ook al is het bericht zelf keurig versleuteld.

Ik verheug me voor 2014 dan ook op de komst van Dark Mail van Lavabit en Silent Circle. Dat zijn de twee meest paranoïde internetbedrijven, die na het klikken van Snowden hun emaildienst hebben gestaakt omdat ze niet konden garanderen afluisterbestendig te zijn. De oprichters werken nu aan een nieuw e-mailsysteem, waarbij metadata niet centraal hoeft te worden opgeslagen. De mail wordt ook nog eens automatisch versleuteld. En, als het een beetje meezit, komt er een ‘burn-knop’ op waarmee je je mail een houdbaarheidsstempel geeft; de berichtenapp van Silent Circle heeft al zo’n knop.

Wie weet beginnen we maandagochtend 2015 dan met een vrijwel lege inbox! Om tot de ontdekking te komen dat we helemaal geen zin hebben om op onze eerste werkdag heel efficiënt aan de slag te gaan met allerlei Belangrijke Bezigheden. Een beetje oude mail opschonen was zo’n gekke start nog niet.