Column

Marcel Vriend in nood

Jhon van Beukering, de ex-profvoetballer van ondermeer Vitesse, NEC, De Graafschap, Feyenoord en FC Dordrecht, groeide op in de Louisestraat in Velp, op een steenworp afstand van mijn ouderlijk huis.

Tweehonderd meter en toch een wereld van verschil. Op een dag belde ik hem voor een interview, hij was in de nadagen van zijn carrière vooral in het nieuws omdat hij te dik was.

Jhon – levensmotto: ik leef vandaag en morgen zien we wel – had ‘geen hoge muts op’ van de journalistiek. „Die schrijft dit en die schrijft dat je vet bent, dat je ondertussen allang weer bent afgeslankt schrijven ze er niet bij.”

In zijn zilvergrijze Chevrolet reden we door Velp. Eerst naar het huis van mijn ouders. Hij vond de twee-onder-een-kapwoning een echt ‘schrijversnest’. „Weet je wat het probleem met boeken is? Te veel letters. Kranten heb ik zo uit. Dan staat er keurig boven waar het over gaat. Bijvoorbeeld: ‘Jhon van Beukering helemaal niet dik’, maar in een boek staat ‘hoofdstuk 1’, en daarna komt ‘hoofdstuk 2’. Je moet er helemaal doorheen en als je denkt dat je er bent, krijg je weer een hele lap.”

Even later stonden we voor zijn geboortehuis: een arbeiderswoning. De oude buurvrouw zeemde de ramen. „Hee, dag poeperd! Wat kom je doen?”

„Zij heeft me als baby laten vallen”, zei Jhon. „Ik heb er nog steeds een bult van op de kop. Aan de achterkant, die gaat niet meer weg.”

„Hij glipte me zo uit de handen”, zei de ex-buurvrouw. “We noemden hem Scooby, naar Scooby Doo, die lieve hond uit de tekenfilm.”

Daarna ging het richting zijn nieuwe huis in de Arnhemse wijk Presikhaaf. Hij liet zien hoe hard de auto kon. „Ik heb een hekel aan de fiets. Als ik op zo’n ding naar school moest, stak ik de banden lek. Mijn vader gaf me een scooter.”

Het huis stond op een eigen landgoed, achter een elektrisch hek met een zwaailicht. Met de claxon verjoeg hij zijn kinderen die op de oprijlaan speelden.

„Ik houd de kinderen kort”, zei Jhon. „Als ik zeg niet in de buurt van de auto komen, komen ze niet aan de auto.”

Gisteren haalde Jhon het nieuws omdat in een van de bijgebouwen achter dat huis een hennepkwekerij was ontmanteld. Jhon, die het pand tijdelijk aan ‘een vriend in nood’ had verhuurd, liet weten van niets te weten. Hij had de schijn tegen maar vond het ook lekker makkelijk van de media om meteen weer naar hem te wijzen.

Ik had ook geen hoge muts op van de berichtgeving.